Op 9 mei zou de 10e editie van de Salomon, Koning van Spanje Trail in Gulpen
worden gehouden.
Net als zoveel andere evenementen gooide ook hier Covid-19 een behoorlijke
schep roet in het eten.
Een evenement van 2 dagen en 1 nacht is niet zomaar te verplaatsen. Afgelasten
was de enige optie. Gelukkig was er nog een alternatief. Met het opkomen van
de, toch al bestaande maar nu opeens veel populair geworden, virtuele runs, is
daarmee deze trail ook omgedoopt naar een virtuele editie. Tenminste, in ieder
geval voor de ingeschreven deelnemers. Het verschil met deze "virtuele" editie
is dat hij niet ergens anders gelopen mag worden maar alleen echt ter plaatse
op het parkoers, zoals dat ook eigenlijk gelopen zou moeten worden. Mogelijk
zijn er wel wat wijzigingen aangebracht om het helemaal op GPX te kunnen lopen
omdat vaak tijdens wedstrijden ook met toestemming voor die dag over
privé-terreinen gelopen mag worden.
Hoe dan ook, voor de ingeschreven deelnemers is er op de website een
afgeschermd deel aangemaakt waarop alle gegevens voor deze "virtuele" editie,
inclusief officieel en zelf af te drukken startnummer.
Voor mij is dat "1280".
Ook is hier de GPX-file te vinden die ik dan ook keurig download en in de
TomTom Spark 3 upload. Laat ik dan ook maar alle gegevens ook nog even
afdrukken. Kan ik het nog altijd even nalezen.
Het is wel weer even wennen wat ik allemaal mee moet nemen naar zo'n "echte"
trimloop of trail. De sporttas is al bijna het hele jaar alleen nog maar
gebruikt voor trainings-achtige virtuele trimloopjes.
Toch, alles ingepakt en wel en ook inclusief de benodigde mondkapjes en
desinfectie-gel sta ik op tijd klaar voor vertrek. Om half 10 lees ik nog wel
een app-berichtje op de NS-telefoon dat Johan en Dorie er aan komen. Toch maar
weer aangeven dat die telefoon nog maar een maand of 2 in gebruik zal zijn.
In ieder geval staan ze een kwartier later wel voor de deur en eenmaal
voorzien van de mondkapjes zijn we op weg naar het Zuid-Limburgse Gulpen.
Johan neemt dit keer de weg over Maastricht i.p.v. Heerlen. Dat zou misschien
wel korter kunnen zijn dan de opgegeven afstand van 108km over Maastricht.
Uiteindelijk zal dat qua afstand niets uitmaken. Wel wat betreft de weg er
naar toe, die wat meer rode verkeerslichten telt en langzaam rijdende
vrachtwagens.
Ik vind het best koud (uiteraard) op de parkeerplaats en met de koude wind doe
ik toch ook maar mijn gele windjack aan. Terwijl Johan de verplichte foto van
de kerktoren maakt, als bewijs dat wij ook echt in Gulpen waren, doet eerst
Dorie en later ik de kleine boodschap in het struikgewas. Kan niet anders
helaas, nu alles ook hier gesloten is.
We starten vanaf de parkeerplaats bij de auto en nemen meteen niet de weg maar
het pad naast de weg. We weten wel hoe het hier omhoog gaat maar het blijft
bikkelen, zo direct na de start en meteen zo'n end omhoog. Na een kilometer
klimmen zijn we al aangekomen op het grasveld waar dan altijd bovenaan een
doedelzakkenflierefluiter in schots rokje zonder onderbroek staat te toeteren.
Maar nu dus even niet. Na een hele korte afdaling gaat het weer vrolijk en
ferm omhoog. Te ferm om de dribbelpas aan te houden. Ik ga al over in de
wandelpas terwijl Dorie nog even door dribbelt. We hebben echter dezelfde
snelheid en ook Dorie gaat aan de wandel. Bovenaan worden we, normaal gesproken, altijd
gedwongen een haarspeldbochtenlus te nemen voordat we het bos in gestuurd
worden. Er is hier nu geen bos en nergens een lus te zien, behalve op de GPX
misschien (?) en dus gaan we meteen het bos in. En nog steeds omhoog, nu weer
dribbelend.
Ik kan me uiteraard niet het hele parkoers herinneren, behalve dan dat het
veel omhoog gaat, al dan niet wandelend maar uiteraard ook omlaag. Maar dat
omlaag is echt wel betrekkelijk. Nee, niet zomaar even omlaag dribbelen.
Nee, het parkoers is ook omlaag verraderlijk. Veel uitstekende wortels,
keien, losse takken en stenen en geulen waar normaal gesproken water omlaag
klatert en dat alles bedekt met herfstbladeren. Natte herfstbladeren wel te
verstaan. Kortom, omlaag gaat zo zelfs langzamere dan omhoog.
En dan die lange beklimmingen... Als we op 2,5km linksaf moeten gaat het al
meteen langzaam omhoog en langzaamaan ook steeds steiler. We dribbelen nog
wel omhoog. Na 1,5km omhoog dribbelen moeten we toch echt even aan de
wandel, maar wel nog op minstens 5,5km/u en "maar" 200m totdat we weer
linksaf moeten. Ook dit is weer een bekend stuk, steil omhoog met aan de
linkerkant een hek waarachter een weiland. Hier hebben wij en niet alleen
wij, altijd al moeten wandelen. Uiteindelijk zal dat uitkomen op een
asfaltweg die we rechtdoor moeten volgen. En nog steeds gaat het omhoog.
Alles bij elkaar hebben nu ook een dikke 2,2km moeten "klimmen". Maar what
comes up, must come down... We krijgen ook onze welverdiende afdalingen. Het
ene stuk wat gemakkelijk dan het andere.
Toch krijgen we ook nog een modderstuk voorgeschoteld. Een smal single-track
vol modder, water, links het bos, rechts een lager gelegen akker, een
behoorlijke blubzooi. Op een geschikte plek stappen we uit de blub en nemen
de akker naast het pad totdat het hoogteverschil weer te groot wordt. Maar dan is het modderstuk gelukkig bijna voorbij en mogen we weer verder
omhoog.
De kilometers tellen intussen lekker door en de 8 zijn we al voorbij als
Johan ons weer opwacht voor de nieuwe afslag linksaf. Maar dat komt niet
overeen met mijn GPX. De Garmin van Johan wijst echter wel linksaf aan en
daarom volgen we zijn kaartje maar. Door het bos weer omhoog.
Uit het bos komen we na weer een lastige afdaling op een pad tussen
akkers en ook hier gaan we uiteraard weer omhoog. Intussen laat mijn
TomTom alleen een pijltje in het luchtledige zien. Nee, geen parkoers te
zien en dus volgen we Johan maar omhoog. We worden wel getrakteerd op mooie
vergezichten en dus maak ik hier even een foto met mijn Samsung S10. Dat
valt niet mee want het scherm staat om een of andere reden donker en zonder
ook maar te zien wat ik fotografeer doe ik het toch. Gelukkig laat de
nep-klik wel weten dat er een foto gemaakt is.
Verderop komen we bij de steile en met losse stenen bezaaide afdaling die al
richting de finish loopt. We zijn dus van de andere kant gekomen en hebben de
"bult" van de andere kant beklommen.
Nu is het alleen nog voorzichtig afdalen, dan rechtsaf over het grasveld zoals
"in het echt" en dan linksaf naar de finish. Er zijn geen pijltjes hier en dus
gaan we net iets te vroeg linksaf naar het finishterrein, maar het is maar een
paar metertjes. We lopen door totdat we tegen de gevel een bord met Start en
Finish zien hangen. Maar we zijn nog niet eens aan de 10km. We lopen door tot
aan de straat en draaien om en met een boog om het bord heen geef ik aan als
ik aan de 10km ben en we drukken onze klokjes uit. Dorie was intussen al aan
de 10km en het indrukken van mijn klokje gaat niet altijd even soepel en dus
staat daar al 10,01km op en een tijd van 1u25:28 terwijl Dorie een tijd van
1u25:25 heeft geregistreerd. Nou ja, mijn 10km staat ook op 1u25:25 en dus zal
ik dat ook maar aanhouden.
Het blijken geen 11km te zijn en zelfs geen 10km.
Mogelijke reden:
Wij zijn gestart vanaf de auto op de parkeerplaats. De GPX start vanaf het
punt waar normaal de officiële start plaatsvindt en gaat richting het grasveld
en draait via het grasveld buitenom terug naar de straat om daar linksaf
verder te gaan waar wij ook het paadje langs de weg genomen hebben.
Boven aan het grasveld waar anders de doedelzakkenflierefluiter staat, zijn
wij meteen het bos in gedoken zonder de extra haarspeldbochtlus.
Voorbij ons 8km-punt zijn we linksaf geslagen, de Johan-route, terwijl de GPX
ons rechtdoor stuurde, eerst verder omlaag en daarna naar die vreselijke
steile weg omhoog. Uiteindelijk zijn we wel op dezelfde plek uitgekomen, maar
dan wel via een sluiproute.
We zijn gefinisht nadat we vinden dat we in ieder geval aan de 10km zouden
zijn.
Op de TomTom route zijn de GPX (donkergroen) en de werkelijk gelopen route te
zien en dus ook de verschillen.
Terug bij de auto snelt Johan door naar de kerktoren voor de verplichte foto
na beëindigen van de trail en dan zijn we officieel klaar 😄
Na omkleden moeten Dorie en ik wel nog met ons startnummer naar het bierlokaal
van Gulpenbier om daar onze welverdiende medaille in ontvangst te nemen. Ja,
bijbehorende proefglas bier mag helaas niet onder de huidige
corona-maatregelen en in plaats daarvan mogen we een tegoedbon, zeg maar
voucher (😂) in ontvangst nemen, geldig tot 12-2021, " maar daarna ook
nog...." laat de jongedame zonder mondkapje achter het kuchscherm ons
vriendelijk weten.
Nadat Johan zichzelf verrijkt heeft met een paar soorten nieuw bier die nog
niet op zijn untapped-lijst prijken verlaten we het lokaal. Nee, nog even niet
terug naar de auto maar naar een bakkerij verderop. Daar schijnen ze lekker
vlaaitjes te verkopen. Als we dat zaakje hebben gevonden en Johan 3 vlaaitjes
heeft afgerekend gaan we wel weer terug naar de auto. Onderweg stop ik wel nog
even om een foto te maken van een zaakje aan de overkant van de straat die zo'n
beetje de familienaam van mijn moeder draagt.
Nu is "Belle" weliswaar de achternaam van mijn moeder, "Poeh Belle" is echter
de grappige verbastering voor het Franse "poubelle", wat vertaald "vuilnisbak"
betekent. De 2 dames Karin en Saskia runnen dit zaakje en knappen dingetjes op
waar anderen niets meer in zien en dat verkopen ze dan weer. Toch weer een
leuk weetje 😉
Terug bij de auto verorberen we onze vlaaitjes en dan is het op richting
Veldhoven.
De reis gaat u gewoon weer via Heerlen en badend in de zon maar wel op een
hele volle, lees: drukke, snelweg. En dat op een woensdagmiddag tussen 2 en
3uur en dat in Corona-tijd....
Maar wat was het vandaag weer ouderwets gezellig. Weer eens een echte trimloop
en zelfs een echte trail, behalve dat het geen echte wedstrijd was.
Het heeft wel wat zo'n half virtuele wedstrijd. Geen volle parkeerplaatsen,
geen drukke kleedruimtes of tasafgiften en al helemaal geen lange rijen voor
de toiletten. Helemaal geen toiletten zelfs. En toch mis je wel de
gezelligheid, het oeverloos gezwets en het lopers latijn en het altijd wel
ontmoeten van bekenden. Ach ja, ooit zal het wel weer goed komen.
En dan heb ik me vandaag weer eens goed ingespannen en dan ben ik daardoor nog
een jaartje ouder geworden. Ik ben nu te vergelijken met iemand van 76....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten