Laat ik nu net vandaag er niet bij kunnen zijn omdat ik gisteren positief
testte op een, voor alle zekerheid uitgevoerde, zelftest. Vanmorgen de
afspraak om 9:45 op de testlocatie aan de Antoon Coolenlaan in Eindhoven en
dat zou meteen ook betekenen dat ik ook de online uitzending van de begrafenis
zou missen. Mooi niet, dacht ik zo, en daarom rij ik vandaag al om 9:00u naar
de testlocatie. Helemaal niet druk en dankzij mijn afspraak mocht ik ook
meteen naar binnen en weer geen rij en meteen maar naar de testruimte en nee,
het briefje, bewijs dat ik een afspraak heb, mocht weer terug in de jaszak en
even testen en ik sta weer buiten. Om half 10 sta ik al weer thuis en de
computer stond al aan op de juiste website.
Collega Herman. Een hele fijne collega. Altijd gemoedelijk. Absoluut geen
haantje. En daarom had ik ook graag met hem te doen. Deed nooit moeilijk. Daar
waar ik nog wel op mijn strepen ging staan, want zo zijn de regels, wilde hij
het gewoon voor iedereen naar zijn zin maken. Daar zal ongetwijfeld dan
ook misbruik van gemaakt zijn, maar ook daar maakte hij zich dan niet druk
om. Ik vond dat altijd knap terwijl ik dat zelf dan meer als onrecht
beschouwde.
Een paar jaar geleden werd een tumor in zijn hoofd ontdekt. Een agressieve ook
nog. En alsof dat nog niet genoeg was, is ook nog eens op een hele moeilijke te
bestrijden plaats. Het worden vele ziekenhuisbezoeken en in die periode verlaat ik
ook nog NS en wordt contact alleen nog via berichtgeving van de achtergebleven
collega's. Zoals zo vaak met deze vormen van kanker wordt het een ongelijke
strijd en op zaterdag 5 maart verliest ook hij het. 53 Jaar en 50 weken, geen
leeftijd om te gaan. Een vrouw en 2 dochters moeten achterlaten.
De afscheidsdienst begint met het binnenbrengen van de kist met Herman. Dat
wordt gedaan door zijn familieleden.
Ik leer nu ook een andere kant van Herman kennen. Hij was lid van de
gereformeerde kerk. Het is daarom ook een echte kerkdienst met bijpassende
zang en muziek. Geeft mij toch weer het gevoel dat het een dienst is. Minder
koud dan de afscheidsdiensten van de laatste keren die ik heb meegemaakt.
Het voorlezen door leden van het gezin raken me hard. Terwijl ik zo voor mijn
monitor zit ben ik blij dat ik er nu niet lijfelijk aanwezig ben. Nee, ik word
toch stiekem meer en meer emotioneler nu de jaren beginnen te tellen, merk ik.
De getoonde foto's geven ook een blik van Herman met zijn gezin. Dat is gewoon
Herman.
Met het wegbrengen van de kist naar de begraafplaats eindigt de dienst.
Niet de herinnering aan Herman.
Ik zal Herman nooit vergeten.
Rust zacht, Herman.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten