Het is nog vroeg en ik lig nog halfslaperig in bed als vrouwlief naar boven komt met de mededeling dat de man van mijn nicht is overleden. Staat op Facebook!
Ik moet even wakker worden, even schakelen, man van mijn nicht...?
Het duurt even. "Van Grace?", is mijn verbaasde reactie en ik pak meteen mijn smartphone en ja, daar staat het. Grace is haar maatje verloren gisteren, zondagavond.
Nog vol ongeloof lees ik het. Ik lees de reacties van medeleven.
Wat is er gebeurd?
De rillingen lopen over mijn lijf en ik voel mijn nekharen overeind staan.
Ook ik laat een berichtje achter
Ik app mijn broers en zus of zij het ook al weten.
Alleen zus Grittie heeft het eveneens op Facebook gezien maar tast verder ook in het duister.
Uiteindelijk komen we wel wat meer te weten.
Op vrijdagavond is Wil tijdens het film kijken nog even met de hond wezen wandelen maar omdat hij zo lang weg bleef ging Grace even poolshoogte nemen. En vindt hem liggend voor de voordeur... 😲
Reanimatie, naar het ziekenhuis, naar intensive care, CT-scans en nog is niets duidelijk.
Zondagavond wordt het pijnlijk duidelijk dat, als hij ooit nog wakker zou worden, hij niet meer zelfstandig zou kunnen ademen...
Het onvermijdelijke gebeurt.
Ze moeten hem laten gaan.
Geen kans om nog afscheid te nemen.
Hoe onwerkelijk is dit. 😰
Volgende week maandag, 28 februari, zal de afscheidsdienst in Breda zijn.
Wil was pas 60 jaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten