Na een vertraging, nu dan eindelijk tijd voor een verslag van de Army Urban Run. Een wel heel uitgebreid verslag dit keer, mag gezegd worden.
Niet lang nadat Marcia zich had ingeschreven heb ik dat ook maar gedaan. Voor de Army Urban Run in Oirschot. Gek genoeg heb ik het een hele tijd de Urban Army Run genoemd, maar sinds ik het eindelijk goed doe, blijken veel meer mensen het ook zo te noemen. Het klinkt blijkbaar logischer in die volgorde. Hoe dan ook, het blijft toch de Army Urban Run en in 2014 is het voor de 3e keer.
En dit keer met nog meer hindernissen dan in 2013.
Training
Géén. Nope. Totaal geen extra voorbereiding dan alleen de normale looptraining bij GVAC. Misschien mag de 13,3 km. lange Airport run in Eindhoven als een laatste generale gezien worden maar nee hoor, ik ga het gewoon doen en zie wel waar het schip strandt.
D-Day en onderweg naar Oirschot pikken wen Marcia op. Of beter gezegd volgt ze ons naar de legerbasis. Om half tien staan we al op een parkeerplaats. Helaas omdat we zo vroeg zijn, staan we wel het verste van het parkoers af. Maar we hebben nu wel de tijd genoeg om er naar toe te lopen. Dat denken de aanwezige begeleidende militairen waarschijnlijk ook,want ze laten ons, nietsvermoedend een totaal verkeerde kant op lopen. Nee, die pijlen waren helemaal niet voor ons bedoeld. Nadat we op het geluid afgaand toch op de juiste plek zijn aangekomen is het eerste wat we doen uiteraard ons speciaal genummerd T-shirt ophalen.
In tegenstelling tot de Airport run zijn hier wel voldoende plaatsten waar je je nummer/T-shirt kunt afhalen. Bovendien zijn we er vroeg bij en na 5 seconden zijn we beiden een oranje T-shirt rijker.
En dan is er een zee van tijd voor het startsein wordt gegeven. Marcia gaat op zoek naar haar Bootcampcollega's terwijl ik op zoek gaan naar mede GVAC-ers. Vrouwlief en kleindochter Holly vermaken zich op hun manier.
Oké, tijd voor het echte werk. Het parkoers is bekend van de site. Ook de 16 hindernissen zijn aangegeven.
Er wordt gestart in groepen. Zo zie ik de eerste groep vertrekken met de meeste GVAC-ers erin. Terug in het startgebied kan ik Marcia niet meer vinden. Ook is geen verdeling in groepen te zien maar al gauw kom ik daar achter. Elke keer als er vooraan een groep start,schuift de rest van het veld naar voren en bepaald de wedstrijdleiding met een lint tot waar de volgende groep gaat die mag starten. Uiteindelijk zit ik dus in de 4e groep. Wel samen met enkele GVAC-ers, dat wel.
En dan gaan ook wij van start. Niet met een starschot, mitrailleursalvo's, tankgranaat, nee gewoon met een toeter....
Zoals verwacht gaat iedereen er als een gek vandoor. Ik word van alle kanten voorbij gezoefd. Mensen, we moeten nog 10kilometer!
De eerste hindernis duikt al op, maar die telt niet eens mee. Via een pallet springen we op een soort dieplader en aan de andere kant springen we er weer vanaf. Stelt niets voor.Nog niets, want deze telt niet eens mee als hindernis. Maar even later komen aan bij nummer 1: De sloot.
Het publiek staat in drommen langs de kant terwijl ik het koude water in stap. Tot aan mijn kruis want de sloot telt verschillende dieptes. Veel mede lotgenoten klimmen links op het droge om zo de sloot verder te vermijden. Zou ik ook wel willen, maar ik sta rechts en het is nu gemakkelijker om recht vooruit te gaan dan helemaal naar links uit te wijken. Bovendien kan ik even later ook een stuk buiten het water lopen aan de rechterkant. Het wordt nog wel even klimmen om tegen de modderige sloot kant eruit te klimmen maar dan hebben we nummer 1 toch echt gehad en staan we meteen al weer voor nummer 2: De Kweekvijver.
Het ijskoude water komt tot boven mijn middel. Een enkeling doet het zwemmend maar het merendeel blijft toch gewoon lopen. Eenmaal uit het water voelen vooral mijn voeten ijskoud aan. Alsof een blok sneeuw aan mijn voeten is blijven hangen. In een matig dribbelpasje vervolg ik mijn weg, onderweg nog Joke en Jack tegenkomend.
De volgende hindernis komt alweer niet veel later, nummer 3: De tropco's
WTF is een tropco? Gewoon, een oplegger, dus. Maar vergis je niet. De oplegger is beslist niet zo laag als de foto doet vermoeden. Vroeger, in mijn jongere jaren,zou ik er zo op gesprongen zijn. Maar dat was vroeger. Nu klim ik er moeizaam tegen aan, net als die anderen op de foto. Eenmaal aan de andere kant eraf gesprongen staat na 100 meter sprint de volgende tropco te wachten. En daarna nog één.
Hindernis nummer 4 zijn: De fascines.
Ik heb het ook moeten opzoeken, maar blijkbaar waren dit vroeger bosjes hout of riet om versterkingen aan te brengen. Tegenwoordig worden deze buizen daarvoor gebruikt. Van deze buizen staan er zo'n 4 "bosjes" op redelijke afstand van elkaar opgesteld. Of je er eventjes over heen wilt klimmen.
De buizen zijn glad, geven geen houvast en doordat iedereen al nat was van de eerdere hindernissen zijn de buizen ook nog eens extra glad. Aan de zijkanten heb ik mijn houvast in ieder geval te pakken. Aan de zijkant kan ik de buizen aan de uiteinden vastpakken zodat ik toch wat houvast heb. Eenmaal bovenop is het meteen omkeren en op je achterste er vanaf glijden. Goed dat de boel dan nat is.
Het is weer een stukje lopen en we naderen al weer vrij snel de volgende hindernis:
Hindernis nummer 5: The Obstacle Course
Volgens mij hebben we al een 10-tal obstakels gehad, maar hier wordt blijkbaar wat anders bedoeld. Vrij vertaald zal ik het maar "muurtje klimmen" noemen, met daartussen in ook nog een aanslag op het evenwichtsorgaan. Eerste krijgen we te maken met 2 hoge muren waar iedereen elkaar toch moet helpen om er over heen te komen. Dan een diepe kuil. Erin en aan de andere kant er weer uit. De kuil is echter zeker 2 meter diep en mijn spring in het diepe landt bepaald niet zachtzinnig op het grind. Ik mag gelukkig blij zijn dat mijn voetgewrichten het hebben gehouden. Dat was toch even een misrekening. En aan de andere kant die 2 meter hoge muur er weer uit zien te klimmen. Gelukkig is er voor de minder atletisch bedeelden een klein opstapje gemaakt en kan ik er met iets minder moeite uit de kuil klimmen.
Intussen hoor ik een dame zeggen dat ze al helemaal kapot is en beslist niet over deze muren kan komen. Ze heeft geluk, want deze hindernissen kan ze overslaan door er langs af te lopen. Maar of dat nu voldoening geeft?
Een fluitje van een cent is de brede zigzag evenwichtsbalk die volgt en daarna nog een 3-tal lagere muurtjes, overigens nog goed voor zo'n anderhalve meter hoog.
Een stukje lopen, even bijkomen van de krachtinspanningen en dan: Ja,ja, daar zijn ze dan.
Hindernis nummer 6: De Vehikels
De vrije vertaling ia "voertuigen", maar we hebben het hier wel over het leger. De opdracht luid: kruip door, sluip door, maar wel er onder door!
Er staan 3x 3rijen pantserlegervoertuigen opgesteld en de ruimte onder de voertuigen is echt maar 2 kontjes hoog. De 2 eerste rijen sluit ik achter clubgenote Anna aan, maar omdat ik zelf toch wel wat sneller kan, pak ik bij de tanks toch maar een andere route.
Ik ben wel blij met mijn lange mouwen want het schuurt toch wel behoorlijk op die rauwe ondergrond onder die voertuigen. Onze voorgangers hebben het gras omgeploegd tot een akkertje en daarom komen we ook aan de voorkant helemaal gebruind onder de tanks vandaan. Ik zet het op een drafje naar de volgende hindernis maar mijn legging voelt raar. Alsof de broekspijpen helemaal zijn uitgerekt. Dat is gelukkig niet het geval. Ik heb gewoon het koortje in mijn legging niet vastgeknoopt en door dat tijgeren is-ie gewoon een heel stuk van mijn kont af gegleden. Een paar rukjes en de boel zit weer op zijn plaats. Op naar de volgende:
Hindernis nummer 7: De Drekbak
Ik heb overigens geen idee meer welke hindernis nu moet komen en dat dit nu de drekbak zou worden dus ook niet. Het enige wat ik zie is een bult zand en dan denk ik aan de "geniebultjes", maar nee hoor. Eenmaal bovenop de bult kijk ik recht op een "rivier" die we moeten doorwaden. Het stelt niet veel voor. Het is ook niet diep, alleen alweer nat, natuurlijk. Intussen kan ik mooi het losse "tankzand" van me afschudden. Aan de overkant van de rivier is het nog niet de overkant maar alleen een dam van zand. Achter deze dam of dijk ligt nog zo'n "rivier". Alleen is deze wel wat dieper. Achteraf stelt deze hindernis qua moeilijkheidsgraad net veel voor.
Eenmaal uit deze drekbak begint een tocht door los zand. Vooral de niet geoefende loper zal dit wel opbreken. Ik merk het ook dat om me heen, deelnemers beginnen te wandelen. Mijn gevoel zegt me dat we qua afstand nog niet eens op de helft zijn. Maar goed., na een tochtje over deze Sahara zien we in de verte bulten zand op het parkoers verschijnen. dat moeten ze zijn:
Hindernis nummer 8: De geniebulten
Wat verwacht ik er van? Tja, genie, dat zijn die mensen die al die mijnen en zo opruimen en onschadelijk maken en dus bultjes zand opwerpen om erachter te verschuilen. Dat klopt zo ongeveer wel. Alleen hebben ze nu een hele rij van die bulten achter elkaar opgeworpen. Enkele behoorlijk hoge en veel, heel veel wat lagere. Dat lage klinkt misleidend want in feite zijn het een heleboel diepe sloten achter elkaar. Echt een heleboel. Ook hier haken wat deelnemers af om op adem te komen. Eenmaal aan het einde schiet ik nog wel even een foto maar daar is toch niet goed te zien hoe diep de geulen zijn waar je elke keer doorheen moet. We sluiten af met een klim op een 5 meter hoge bult. Daar vraagt een deelneemster of ik een foto van hen wil maken. Geen probleem natuurlijk, alhoewel ik me meteen afvraag, waarom, want de kans dat we elkaar weder zien is op zo'n evenement minimaal.
Weer vooruit kijkend zien we het vervolg van de zandvlakte. Nu wordt het een behoorlijk stuk hardlopen (zie plattegrond). Langzaam worden in de verte de contouren van de volgende gevreesde hindernis zichtbaar.
Hindernis nummer 9: De Muur van Oirschot.
Als een berg in het landschap doemt hij op. Een hoge bult waar een klimnet tegenaan hangt. Daar moeten we tegen aan. Maar eerst nog een steile helling omlaag, weer door, gelukkig ondiep, water en dan nat en glibberig, via het klimnet naar boven klimmen. Het is een behoorlijke hoogte dus je mag geen last hebben van hoogtevrees. Maar het valt allemaal wel mee. Je voeten goed in de gaten van de netten zetten en jezelf zo omhoogduwen. Dat is eigenlijk alles. Die handen gebruik je alleen om er voor te zorgen dat je niet naar beneden kukelt. En dan moet ik van boven toch nog wel een plaatje schieten van oer het er van hier af uitziet.
Eenmaal boven kijk je uit over Oirschot, maar niet heus. Daar is geen tijd voor. We moeten verder. En verder wil zeggen, deze bult afdalen. Een steile afdaling die alleen de heel goed geoefende renner, hardlopend kan afdalen. Ik doe dat daarom alleen maar op het laatste stuk en dan wordt het weer een loopstuk naar hindernis nummer 10.
Ook nu weer haal ik ik een behoorlijk aantal mensen in met mijn, toch al niet zo hoge tempo. We worden door mensen aan de kant nog aangemoedigd. "nog maar 4 kilometer...", maar of iedereen nu blij is om dat te horen...
Het is in ieder geval weer een heel stuk lopen en weer ga ik wandelaars voor bij of groepjes nog langzamere lopers dan ik. Dat betekent wel dat ik nu helemaal alleen loop. niemand om mee samen te lopen. Alleen die figuren voor me die ik nader en dan erop en erover en "that's it". De vermoeidheid slaat blijkbaar toe.
De volgende 2 hindernissen blijven zijn meer een combinatie van veel loopwerk maar daartussen in een obstakel. Dan heb ik het over de
Hindernissen 10 en 11: De Banden en de Balken.
Het parkoers loopt een heel eind langs een hekwerk. Voor me 3 bandenstapels. Niet moeilijk maar enkelverzwikkend als je ze niet met beleid aanvalt. Aande andere kant van het hekwerk kom ik deelnemers tegen in de tegenovergestelde richting. Daar loop ik straks dus ook. Maar het is nog best wel een eind. Eenmaal aan de andere kant van het hekwerk komen uit op hindernis nummer 11, de balken. Niet hoog gelukkig, maar laat ik niet gek doen en maar gewoon rustig over heen stappen. Bij de laatste balk staat een fotograaf, klaar om zijn foto van het jaar te schieten. Speciaal voor hem neem ik deze laatste balk met een sierlijke sprong. En nu maar hopen dat hij daadwerkelijk die foto heeft gemaakt en dat ik hem dan ook nog eens kan vinden....
Uit mijn hoofd weet ik nu niet meer wat er nog komen gaat. Alleen de sproeiers en de wasstraat kan ik me nog herinneren. Dus na de balken wordt het weer een stuk hardlopen geblazen. Vreemd genoeg loop ik ook nu weer 2 stilstaande groepen voorbij. Een diepe sloot moet nog overgestoken worden en daarna gaat het eventjes flink steil omhoog. Absoluut niet te vergelijken met de trails in Limburg, maar o.k. deze verharde weg is wel steil. Naar later blijkt, is dit dus:
Hindernis 12: De Hellingproef
Maar die heb ik dus ongemerkt gedaan. Dat had geen hindernis genoemd hoeven te worden want we hebben we eerder bulten bedwongen zonder naam.
Verder lopend komen we uit bij
Hindernis 13: De Modderhelling.
Voor me, wederom een "rivier" met steile oevers. Om deze "rivier"over te steken moeten we gebruik maken van één van de twee in de oever uitgesleten "glijbanen". De "rivier" is in werkelijkheid een modderrivier. Het is voorzichtig ploeteren door de dunnen modder. Proberen om zeker niet om te vallen. De dame voor me gaat zelfs nog langzamer dan ik. Het is aan haar ook duidelijk te merken dat ze vermoeid is. Aan de overkant doemt de volgende uitdaging op: Hoe komen we de over weer op. Er hangen een touw met knopen en een net over de modderige oeverrand. Ik kies voor het touw en ondanks de modderblub lukt het me, dankzij de knopen in het touw in no-time de oever op te klimmen. Omkijkend zie ik dat de dame die ik intussen heb ingehaald nog steeds niet uit de modderrivier is geklommen.
Ik ga weer verder. Eerst nog een vreselijke modderpoel, nog één en daarna weer een poel waar ik in de file kom te staan. De deelnemers voor me zijn vast komen te zitten bij al weer een modderige maar behoorlijk hoge over. Het duurt hier wel even eer het mijn beurt is om via een net naar boven te mogen klimmen onder het oog van, ik weet niet hoeveel, camera-lenzen. Maar het zit er op en ik kan verder, met "nog maar twee-en-een-halve kilometer...." wat me nog nageroepen wordt. Het wordt dus weer een stuk lopen.
Het parkoers begint nu wat te glooien. Een beetje op en neer.Het schiet me pas laat te binnen. Verrek, dit is het wasbord. Totaal geen vergelijk met de genie bulten. Met speels gemak wordt het wasbord afgewerkt. Nee, voor lopers die regelmatig aan crossen meedoen is dit een peulenschil.
Dat was dus:
Hindernis 14: Het Wasbord.
Maar het hardlopen gaat gewoon door.
Ik weet nu ook dat we niet ver van de finish zijn. De weg is inmiddels verhard en ik zie de één na laatste hindernis aankomen:
Hindernis 15: De Sproeiers.
Dit is geen hindernis. Met aan de zijkant een hoop sproeiers in lijn, waar je wat modder kunt afspoelen, en als je niet nat wilt worden, dan loop je er gewoon rechtdoor langs, nee, dat noem ik geen hindernis. Even probeer ik nog mijn fototoestel wat schoon te spoelen maar dat duurt met te lang en ik ga verder. Op naar het einde.
Het parkoers is nu echt weer richting start. De DJ is al duidelijk te horen en overal zien we toeschouwers rondlopen en "afgewerkte deelnemer".
"Bij de volgende rotonde rechtdoor...".
Ja hoor, lekker erop en erover, niks de weg volgend om de rotonde heen en dan is er de laatste hindernis
Hindernis nummer 16: De Wasstraat.
Eerlijk gezegd heb ik helemaal niet het idee dat we nog een hindernis zouden krijgen en de wasstraat staat me helemaal niet meer bij. Die heb ik een beetje samengevat met die sproeiers. Hoe dan ook, opeens sta ik voor een container. Een grofvuilcontainer waar we in moeten klimmen. Ja klimmen. Het gaat wat moeizaam maar eenmaal over de rand staan ik weer tot het kruis in modderbruin water. Vlug aan de nadere kant eruit en verderop staat zo'n zelfde container op met te wachten. Als ook deze hindernis is genomen is de laatste container er een van het dubbele kaliber. Dus 2 containers achter mekaar. Clubgenoot Anna maakt even van de gelegenheid gebruik om de modderresten af te spoelen. Ikke niet. Ik spring uit de bak en snel naar de finish toe. Daar moet je wel voor zigzaggen of in ieder geval goed uitkijken dat je niet tegen het publiek aanloopt wat nu geheel vrij dwars door het finish gebied loopt,alsof er helemaal geen wedstrijd aan de gang is. Een beetje een misrekening van de organisatie, als je het mij vraag. De laatste 100 meters hadden ze wat mij betreft vrij mogen houden van publiek en alleen voor de deelnemers om ze zo een ongestoorde loop naar de finish te gunnen. Dat gebeurt overal maar waarom hier niet...?
Achter de finishlijn staat Marcia al te wachten. Zij is ook nog niet zo lang binnen en blijkbaar 2 groepen eerder gestart dan ik. Ik heb dus, hoe dan ook, behoorlijk op haar in gelopen, ondanks dat ik het er op mijn gemak heb gedaan.
Clubgenote Anna komt vlak na mij binnen. Als ik de filmpjes bekijk zal dat een seconde of 5 na mij zijn. Helaas is er net bij haar iets mis gegaan met de tijdwaarneming en komt zij niet voor in de einduitslagen.
Mijn finish gaat in netto 1u23:54. die van Marcia in 1u39:42
Tot slot mijn foto's in en video/slide-show achter elkaar gezet op YouTube:
Maar dit is ook de uitgelezen kans om in de tuin te werken. Tuin opruimen, schuurtje opruimen, gras maaien, onkruid wieden, heg snoeien, hout zagen.... Genoeg spierpijn-verwekkend werk voor vandaag. Nou, op het grasmaaien na is alles aan bod gekomen. Inclusief de rugpijn.
Het was al niet zeker of Dorie wel mee zou doen. In dat geval zou Johan op haar nummer lopen.
Het wordt tijd voor het 10km.-bord, vind ik. Terwijl ik 2 jongedames voorbij loop, hoor ik de een nog tegen de ander zeggen dat we op 9 km. zitten. Ik schat daarna zo ongeveer in waar ik het 10km.-punt kan verwachten. Bij het passeren van dat 10km-bord blijk ik al over het uur te zitten. Ruim een halve minuut zelfs. Ja ja, dat valt tegen. Dat heb je zo, als er verder geen kilometer aanduidingen zijn. Wil ik die 1u15 halen dan moet toch echt het gas erop. En zo gedacht, zo gedaan. Er gaan 2, 3 tandjes erbij en het wordt een ware inhaalrace. Alles wat voor me loopt, loop ik naar toe en erover heen. Ik schat nog 500 meter te gaan, als we opeens linksaf moeten. Linksaf? En de finish ligt toch echt een eindje verderop aan de rechterkant. Zou ik me dan zo vergist hebben in de afstand? Maar het maakt niet uit,ik schakel zelfs nog een tandje erbij. Een lange eindsprint. Vóór de finish zie ik nog wel Rein Vellema op duiken maar die is net te ver om ook te verschalken. Ik zet mijn klokje stil op 1u17:46 en aan de finishlijn hoor ik iemand met organisatiekleren aan zeggen dat het 700 meter meer was. Aha, vandaar. Vandaar ook mijn "slechte" tijd.
Ik sluit me maar meteen bij Jo aan. Net zoals de andere keren beginnen we eerst met inlopen over hobbel de bobbelpaden alvorens we beginnen met de danspas-oefeningen. Verder gaat het weer over die smalle paadjes, nog verder van de koffieplaats af. Ook nu wisselen we loopoefeningen met statische oefeningen af. Ik kan het toch niet volhouden om bij Jo te blijven en volg dan maar het spoor van onze deurwaarder André. Ook Germaine moet wat gas terugnemen vanwege last aan haar achillespees.
De derde ronde en nu komt het er op aan, maar ik ben pas halverwege als Paul me op de bruggetjes voorbij zoeft. Hij ziet nog wel dat het mij "goed" gaat en dat klopt ook, want ik heb de adem goed onder controle en het loopt ook lekker. Omkijkend zie ik niets geels en groens achter me. Johan is nog niet in zicht. Bij het naderen van de opblaas startboog zit hij toch opeens achter me. Op 39:47 op mijn klokje gaat hij me voorbij. Dus niet gelukt om die 2 mannen voor te blijven. Zelf kom ik de derde ronde door onder de 42 minuten. Dan hebben zij óf ook heel erg goed gelopen, of de afstand is wat te kort. Ik hoop eerlijk gezegd dat eerste want anders zou dat voor mij nog wel eens een teleurstelling kunnen zijn.
