Spa-Francorchamps is voor mij nog altijd het mooiste Formule 1 circuit en om daar een keer te gaan lopen staat ook op mijn bucketlist. Wat eigenlijk in de weg staat is, dat ik geen zin heb om dat eind weg door België zelf te rijden. Gelukkig weet ik dat Geert vorig jaar geweest was en toen heeft gevraagd of er dit jaar wellicht meer liefhebbers zijn om met hem mee naar Stavelot af te reizen. Nou, dat heb ik wel onthouden en na contact gezocht met Geert is de afspraak gemaakt. Geert gaat ook, weliswaar voor de 14km maar Rik en ik kunnen mooi mee voor 1 rondje, want dat is voor ons al meer dan genoeg.
Vrijdagavond half 9 als mijn smartphone afgaat. Geert gaat niet mee. De mededeling van RIVM dat alle, lees alleen de Brabanders, allemaal verzocht wordt om binnen te blijven en zeker geen evenementen te bezoeken, plus het feit dat hij ook verkouden is (geen Corona overigens) heeft hem doen besluiten om zich maar binnen op te sluiten en dat betekent niet naar Spa-Francorchamps.
Nu heb ik er wel begrip voor dat je niet gaat als je ziek bent of niet fit genoeg of zo, maar een mededeling van het RIVM om alleen voor alle Brabanders ophokplicht in te stellen stuit mij nogal tegen de borst. Je zult maar net over de grens van Noord-Brabant wonen. Nee, die mededeling van het RIVM is hoogst dubieus te noemen.
Na wat heen en weer ge-app met Rik is het wel duidelijk wat wij doen.
WIJ GAAN WEL NAAR SPA-FRANCORCHAMPS!
Onze start is pas om 14:00 maar wij willen altijd vroeg zijn en de onzekerheid over het goed functioneren van de Grand Scenic is al weggehaald na de goede prestaties van vorige week richting Vorden. Naar Stavelot is het eigenlijk maar amper 30km meer rijden.
De oorspronkelijke afspraak was tussen kwart voor 11 en 11 uur vertrekken en dat houden we gewoon aan. En als Rik is gearriveerd moet er nog wel even getankt worden, want daar had ik natuurlijk niet in voorzien. Maar dan zijn we op weg naar de Ardennen.
Het zijn eigenlijk allemaal snelwegen richting Spa-Fancorchamps en zonder veel moeite brengt de verouderde navigatie ons op onze bestemming. Slechts 1x hebben we een rotonde 5 kwart rond moeten nemen, maar dat was al nagenoeg op de parking van het circuit. 1uur en 3 kwartier reistijd met een snelwegsnelheid van max. 100km/u op even af en toe inhalen na, dan.
Het is even uitvogelen waar we onze startnummers kunnen ophalen en hoe we er moeten komen. Er staat werkelijk nergens iets aangegeven. Het enige wat er hangt is een bordje "W.C."
Enfin, eenmaal op het circuit vinden in de pitboxen het secretariaat voor de startnummers en de kleding inname à € 1,00.
Met nog een zee van tijd verkennen we eerst de omgeving. Ik zie voor het eerst Eau Rouge waar je werkelijk als tegen een muur op kijkt. Dat zal straks een beul worden.
Helemaal bovenaan bevindt zich de Pit Brasserie. Overigens niet meer dan een gewone kantine wat geen enkele luxe uitstraalt. Wel hebben we van hieruit mooi zicht op de pitsstraat en het circuit en de omgeving.
Hier kleden we ons ook om of beter gezegd, doen we de overkleding uit want de sportkleding hebben we al aan, op de opgespelde startnummers na.
We wachten de start van de 14km af. Veel deelnemers zijn het niet en als ze gestart zijn lijkt het tempo laag maar dat komt vanwege het vertekende beeld van het circuit, uiteraard.
We gaan naar beneden om ons voor de start in gereedheid te brengen. Tassen in bewaring geven en daarna wat inlopen, de Facebook foto laten maken, uiteraard in de pitstraat en uiteindelijk opstellen in het startvak.
Al wachtende zien we hele en halve marathonlopers maar ook al een enkele 14km-loper doorkomen. Het tempo lijkt zo langzaam maar we weten wel beter. Dat stuk op de grid is ook nog eens vals plat.
Er heerste een gelaten maar toch wat gespannen, of is het opgewonden, sfeertje in het startvak. Nee, we staan niet allemaal tegen elkaar aan gedrukt zoals gebruikelijk in een startvak. Misschien omdat alles hier zo groots, zo ruim lijkt. Of moeten we een meter afstand houden i.v.m. Corona ? 😂😂😂
We worden weggeschoten en dan gaat het in een gezapig tempo op pad. Ja echt gezapig. Ik ben dat niet gewend dat we zo langzaam weggaan. Ik wil een foto maken als we de eerste bocht na het rechte stuk nemen, voor de kenners "La Source", daar waar onze Max vorig jaar nog over het wiel van Raikonen reed en zo zichzelf de das om deed om een paar honderd meter verder, nog voor Eau Rouge, zich in de bandenstapel te nestelen. Maar ik dwaal af, terwijl we zelf nu La Source naderen. En net als in de formule 1 kruipen we hier allemaal tegen elkaar aan. Alleen komen we er wel allemaal zonder kleerscheuren door heen. En dan gaat het eerst omlaag en kijken we alvast tegen de Eau Rouge aan, de muur die ons te wachten staat. Daar boven staat een fotograaf en die heeft ons nog net op de achtergrond te pakken. Ik ben natuurlijk te herkennen aan die gele pet en Rik zie je natuurlijk meteen.
De beklimming van Eau Rouge gaat me nog goed af. Normaal doe ik dat nooit, de eerste de beste beklimming door dribbelen. De kans is dan te groot dat ik met opblaas maar nu ga ik door tot bovenaan. Dribbelen gaat nog altijd sneller dan wandelen. Bovenaan even een stop om eenfoto van rik te nemen. Wel even inzoomen anders is hij wellicht niet te zien.
En dan gaat het verder, een paar honderd meter vals plat omhoog. Heel verraderlijk omdat het visueel lijkt alsof het vlak is of zelf omlaag, maar de benen verraden dat we nog steeds omhoog gaan. Enne, ik heb het parkoers gelezen en ik wist dat dit zou komen. Toch scheelt dat dan. Psychologisch...
We naderen de bocht, of beter de eerste bocht van de Chicane des Combes waar een drankpost staat opgesteld. Ik stop nog vlug even om van de achterblijvers incl. Rik nog een foto te maken en dan op naar de drankpost.
Ik pak mijn broodnodig bekertje water. En nee, ik heb dit keer in mijn rugzakje geen water meegenomen, gewoonweg omdat er bij de info stond dat er wel 3 posten op het circuit zouden staan. Na de post wandel ik even rustig door. Het wordt namelijk tijd om mijn neus eens grondig leeg te spuiten. Als ik omkijk zie ik Rik net de drankpost verlaten maar ik ben er weer klaar voor en ga weer aan de dribbel. Het gaat nu omlaag en niet zo zuinig. Ik ben echt niet van plan om hard te dalen. Daar ben ik nog lang niet klaar voor en dus daal ik rustig, met grote stappen en de zwaartekracht zijn werk laten doen. Vreemd genoeg ga ik er zo nogal wat voorbij. Zelfs lopers die omlaag wandelen. Ongetwijfeld zullen dat marathonlopers zijn.
De afdaling duurt best wel lang en ik weet dat we een eind verderop weer omhoog gaan. Eenmaal zo ver wordt het zwaar. Al die tijd loop ik samen met een dame stuivertje te wisselen en nu voorbij de kartbaan omhoog gaat ze wandelen en ja hoor, ik moet ook. Als ze weer aanzet ga ik mee maar helaas, dat is toch nog te vroeg voor me en nog eventjes weer wandelen. Tja, nu ben ik haar echt kwijt en ik loop nu wel omhoog te zwoegen. Tjonge wat kunnen die heuvels je breken. Bovenaan mogen we weer even omlaag en dan is in de verte de Decathlon boog te zien. Nee, dat is niet de finish maar het begin van het rechte stuk naar de finish. Nee niet de finish van de Formule 1 maar die van de Spa-Fracorchamps Run en die ligt nog zo'n 400m verder. En om daar te komen moeten we nog wel weer klimmen om daarna op het vals plat van het rechte stuk richting finish te komen. De dame van het stuivertje wisselen is weer gaan wandelen en ik ben haar tot op een paar meter genaderd. Ik voel dat ik niet meer hoef te wandelen maar eenmaal op het rechte stuk, als we de finishlijn van de formule 1 passeren zet zij wat extra reserve energie bij en gaat er echt vandoor intussen de een na de ander inhalend. Knap. Dat wandelen zal dan wel strategisch geweest zijn.
Voor mij is dat rechte stuk toch best wel lang en ik ben blij als ik mijn horloge naast de chiptiming antennes op stop zet. De TomTomTijd staat stil op 48:47. Heb ik hem toch nog een seconde te laat uitgedrukt. 😉.
Achteraf valt het dan toch mee dat mijn gemiddelde snelheid nog op 8,6km/u ligt.
Ik wacht nog op Rik die nog door waarschijnlijk een Belgische supporter over de finish geschreeuwd wordt. Na zijn binnenkomst moeten we nog wel op jacht naar onze medaille. Nee, die reiken ze niet uit aan de finish. Nee, we zijn hier in België en dan moet je de medaille ophalen achter de tafel waar je ook je tas met kleding moet ophalen. Hoe verzin je nou zoiets? Maar goed, het is toch allemaal goed gelukt en we zijn weer een medaille rijker.
Met nog wat sfeerfoto's als aandenken gaan we terug naar Nederland. Na het passeren van het bordje "Welkom in Noord Brabant" mogen we weer met een gerust hart hoesten.... 😷😤
Deze loop kan weer van onze bicketlist worden weggestreept. Dit was eens maar nooit meer....
Of toch niet? Eenmaal thuis met dat euforische gevoel kriebelt het toch. Komt er wellicht nog een keer? Die jeuk zal over een paar dagen wel weer over zijn. Net als Corona....