Training - Van Dorie in Duizel naar De Pan en terug, grote ronde 14km

Lente-uitdaging #86/92

Vandaag alweer wakker geworden met een benauwd gevoel. Al de hele week duurt dat. Het zou met het weer te maken hebben... Hoe dan ook, normaal gesproken is het voor mij geen punt om in slaap te vallen maar gisterenavond was dat wel anders, toen die voortdurende ademnood me uit mijn slaap hield. Dan toch maar weer de ademhalingsoefeningen gedaan. Daar kreeg ik altijd slaap van en dat heeft dus ook dit keer gewerkt.
Maar vanmorgen weer dat benauwde gevoel. En ik zou vandaag ook nog eens al om half 9 bij Dorie zijn voor de zondagse training tijdens Corona-tijd. En vandaag staat ook nog eens 14km op het programma.
Goed, na mijn badkamer ritueel dan toch maar richting Duizel. Dit keer niet iets over half 9 daar maar dat is geen probleem. Nog vlug mijn benen met anti steekbeestenspul bespoten en dan kunnen we vertrekken. Vanwege de benauwdheid wel aangedrongen op een rustig start.

En rustig gaan we! Onderweg wordenwe even opgehouden door Johan met hun hond Snow maar terwijl Dorie onmiddelijk detijd stilzet, laat ik mijn TomTom gewoon doorlopen. Daardoor komt het dat de tussentijd na de 1e kilometer op 7:31 uitkomt. Ook de 2e kilometer is duidelijk nog aan de erg rustige kant. Op de vlakke asfaltwegen richting De Pan, uitgezonderd het viaduct dan, duiken we wel net onder de 7 minuten.
We gaan in De Pan weer linksaf over het mountainbike-paadje. Op het 5km-punt schrik ik een beetje van de tussentijd van 7:15 over de laatste kilometer. Zo voelde dat namelijk helemaal niet, eerder 6:45! Richting de 6km is dat wel weer wat hersteld en even later arriveren we bij het hekje naar de hei. De klokjes gaan even op pauze voor een zelvie. Datg gaat wat klungelig omdat de smartphonehouder op de selfie-stick het min of meer begeven heeft.

We zetten de tijd weer aan en gaan de hei op en een stukje verderop waar we de vlonders tegenkomen staan wij en de tijd weer even stil om hier op de vlonders weer een zelvie,of beter gezegd een onzie van ons te maken. En dan in beide richtingen van de vlonder om zo ook een beetje een idee van de mooie omgeving mee te nemen.

We vervolgen onze weg over tussen de bomen voorbij de vlonders en aan het einde van pad door het smalle hekwerkje rechtsaf weer de heide op. Het pad gaat hier weer over in klapzand, niet zo los als een week of 2 terug maar zwaar genoeg om het smalle hierlangs liggende pad te kiezen. Even nog wat actiefoto's van onderweg om ook hier een glimp van de hei op te vangen.

Uiteindelijke eindigen we weer bij de voet van het viaduct. Over het viaduct en nog voor het 3km-punt op de heenweg trilt mijn klokje al voor de 11km. Dat betekent dat in ieder geval nog voor we thuis zijn al aan de 14km zullen zijn.
Nu we weer op het verharde lopen gaat het weer een stuk gemakkelijker, lees sneller, met dezelfde inspanning als op de heide en in de bossen. Met de "verloren" tijd aan het begin van de training hoop ik zo in ieder geval wel onder de 7min/km uit te komen. Tja, het blijft altijd zo'n psychologische grens 😏
Eenmaal weer terug in Duizel staan we nog, voordat we de Oude Kerkstraat betreden, al op 14km. Daar vindt Dorie het wel genoeg en we zetten de tijd stil, precies op 14,0km.
Het laatste stuk wandelen en dribbelen we zachtjes uit.
Mooi, dat is toch weer een mijlpaal die ik weer bereikt heb. Jammer van die astma, maar anders hadden we het met het tempo van de vorige keren best wel op anderhalf uur kunnen redden. Maar ik ben tevreden.