Ik voel de stijfheid en spierpijn in mijn kuiten nog goed, van de Hivernal
Speedtrail van gisteren. Maar vandaag staat toch echt weer een trail op het
programma. En dit keer in België, in Beringen, of Beverlo, waar we naar toe
gaan. Ook dit is weer een stukje van de mijnstreek en dus komen we ook hier
weer de terrils tegen. "We" zijn vandaag: Marcia, Lizzie en ik.
Begin dit jaar deed ik Marcia nog een wandeltocht tijdens de Coalminers Trail
in Genk, maar vandaag start die al om half 8 's morgens en dat wordt wel heel
vroeg ons bed uit. Daarom hebben we destijds, bij de inschrijving, besloten om
de kortste trail te doen. En die is 6km en start "pas'"om 9:45u. Dat betekent
weer dat we om 8:00u 's morgens pas hoeven te vertrekken om redelijk op tijd
aanwezig te zijn. Er is beloofd dat er voldoende parkeerplaatsen zijn en omdat
die zo dichtbij de start zijn, is er geen bagage drop-off, oftewel
tassenafgifte. Alleen zijn ze daar een beetje van terug gekomen. Er worden
zoveel deelnemers verwacht dat ze op diverse plaatsen rondom het
evenemententerrein, parkeerplaatsen hebben aangegeven. Of je daar maar alvast
één wil uitzoeken. Heel andere koek, dus. Omdat wij als allerlaatste starten,
is daarom ook de verwachting dat de dichtsbijzijnde parkeerplaatsen dan al wel
bezet zullen zijn.
We hebben afgesproken dat Marcia dit keer rijdt en zij heeft de Parking
Colruyt uit gekozen. De parkeerplaats van supermarkt Colruyt
Iets na 8uur haalt Marcia mij op en de weg naar Beringen gaat vlotjes. Lekker
rijden als het al licht is. Toch heel wat anders dan toen we 's morgens om
7uur in de mist naar de Coalminerstrail reden. Ik denk dat we een 3 kwartier
later ook al op de Parking Colruyt staan. En dit is een hele grote parking die
nog niet eens voor een derde gevuld is.
We kleden ons om naar hardloop tenue. Ik vind het veel frisser dan ik had
verwacht en dat komt ook voornamelijk door de koude wind. Ik heb alleen een
shirt met korte mouwen aan maar doe toch maar mijn gele windjack er over aan.
Uittrekken en ombinden kan nog altijd, als het moet.
We wandelen richting het evenementen terrein. Ik heb mijn klokje wat te laat
aan gezet en die komt nu uit op 450m. Toch niet zo ver als dat het op de kaart
lijkt.
Het ziet er toch anders uit dan ik had verwacht. Het stadion lijkt wel één
van voor de tweede wereldoorlog. Eigenlijk ziet alles er om heen ook uit als
van voor deze oorlog. Desondanks hangt er wel een gezellige sfeer.
We halen onze nummers op en proberen die op te spelden maar om de een of
andere reden zijn de Belgische veiligheidsspelden dan ook echte
veiligheidsspelden. Ze zijn zo bot of stomp dat ze bijna niet door stof te
prikken zijn. Wel door de vingers, overigens. Maar uiteindelijk hebben we onze
nummers opgespeld en is het afwachten op onze start. En daar hebben we nog een
half uur voor, zo vroeg waren we er blijkbaar al. Dan kunnen we, of in ieder
geval Marcia, nog mooi op haar gemak gebruik maken van de toiletten. Nou, dat
blijkt dan vies tegen te vallen. Bij binnenkomst van het stadion, richting de
kleedkamers, staat al een rij van 15m wachtende dames. En aan het begin van de
rij blijkt er alleen een herentoilet te zijn met wat urinoirs en slechts 1
toilet waar iedereen dan ook voor staat te wachten.
Omdat ik niet zo nodig hoef en de urinoirs ook niet zo intensief in gebruik
zijn, besluit ik verder op verkenning te gaan, in het stadion. En in de
catacomben kom ik dan ook de vooroorlogse kleedkamers tegen. Weliswaar
functioneel, maar het ziet er eigenlijk niet uit. Ik zou zweren dat ik hier
nog legionella op zou kunnen lopen. En nog verderop kom ik zowaar nog een
toilet tegen. Met maar 2 wachtenden. Even informeren en het zijn inderdaad 2
wachtenden van verschillend geslacht die op hun beurt wachten. En daarom loop
ik maar even terug naar de rij waar Marcia in staat te wachten en laat haar
voorzichtig weten dat ik nog een toilet gevonden heb. en zo kan ze toch nog
vlugger naar het toilet dan gedacht, hoewel ze toch nog enkele dames voor
heeft laten gaan want die moeten zo meteen al starten voor hun 11km trail.
Als we weer buiten zijn is het nog een kwartiertje wachten. De 11km staat op
het punt te starten. Als die weg zijn, laten we nog onze onsie maken en dan
gaan we ook maar alvast in het startvak staan. In de tussentijd komen er al
wandelaars binnen die de grote medaille om gehangen krijgen.
En dan wordt er afgeteld en gaan we van start met zoals altijd een vuurwerk
fontein aan de zijkanten.
En we zijn weg.
Nu heb ik van tevoren ook al het parkoers bekeken en,zoals het er uitziet,
lijkt het me een vrij vlak parkoers met maar één passage over een terril. Er
zal uiteraard wel wat glooiing in het parkoers zitten, maar omdat het
eigenlijk nauwelijks zigzags in voorkomen verwacht ik dat het een heel stuk
gemakkelijker zal worden dan gisteren. Gelukkig. Lizzie heeft de laatste tijd
zelf al wat getraind en het blijkt dat ze al best hard kan lopen. Zij gaat
daarom ook zelf er op uit. Terwijl wij ons al bijna achteraan in het
hardloopveld bevinden, zien we Lizzie al het viaduct op stormen. Marcia maakt
nog wel vlug een foto maar omdat ze geen felle kleuren draagt, valt ze dan ook
niet op.
We lopen best wel in bebouwd gebied, voordat we daadwerkelijk bij de mijn
komen. En we lopen dan ook nog eerst langs en over een spoor en dan komt de
oude mijn in zicht. De gebouwen zien er vervallen, verwaarloosd en kapot uit.
Maar misschien moet dat juist zo? Ik weet het niet want, eerlijk gezegd,
vind ik het zo geen gezicht.
En dan verlaten we de bewoonde wereld en doemen de terrils op. Toch een heel
ander gezicht dan destijds in de mist tijdens de Coalminers Trail in Genk. Het
stuk waar we nu op lopen is ook nog een heen-en-weer stuk. We komen nu de
wandelaars tegen die op de terugweg zijn. Straks lopen wij hier ook weer.
Richting de terrils begint het parkoers lichtjes omhoog te lopen. En we
krijgen een splitsing. We moeten rechtsaf en omhoog terwijl andere lopers, die
ons tegemoet komen op dezelfde plek linksaf slaan. Die doen hier 2 rondes.
Verderop weer een splitsing. Nu moeten wij naar links terwijl de lopers voor
de 2e ronde, rechtsaf moeten, naar nog een stuk zwaarder parkoers, maar ook
zij komen daarna weer terug op deze splitsing en volgen dan ook weer ons
parkoers. M.a.w. we zullen hier gedubbeld worden. En omdat het een
heen-en-weer parkoers is, is het redelijk smal en moeten we wel rekening met
elkaar houden. Zodra het heen en weer parkoers voorbij is, is dat gelukkig
over. Maar nu begint voor ons het klimmen. Nou ja, klimmen... Het parkoers
gaat gewoon omhoog en op een gegeven moment ook wel steil, maar als je dat
vergelijkt met het klimmen van gisteren, dan is dit wel een peulenschil. Toch
moeten we dit ook wel wandelen doen. We gaan overigens niet een helemaal naar
de top maar als het weer even vlak is stoppen we wel even om wat foto's te
maken (en op adem te komen.) In de verte zien we dat het regent. Gelukkig ver
weg.
Weer op pad gaat het opeens toch nog stevig omhoog. Volgens mij de enige
zigzag op ons parkoers.
Wat daarna volgt is alleen maar afdalen. In het begin wat steil en uitkijken
geblazen over het losse grind. Wel een vreemd gezicht dat hier niet dat zwarte
kolengruis is te zien. Eenmaal onderaan de terril gaat het nog steeds langzaam
omlaag. Omdat we de heenweg kennen, weten we ook dat we nu eigenlijk alleen
nog maar omlaag gaan. En dat is gunstig, want voor ons loopt al 3km een dame
die om de haverklap stil staat. En zo komen we heel langzaam dichterbij. Zou
mooi zijn als we die nog voorbij kunnen gaan. Maar we hebben wel al 5,5 zware
kilometers van gisteren in de benen en nu ook al weer een aantal.
Terug bij de mijn zijn we bij haar maar hier stoppen we even om een selfie te
maken met de locomotief op de achtergrond. en dan weer door.
Nu heeft ze wel weer een voorsprong maar wij gaan haar gewoon weer rustig
achterna. Op het moment dat ze weer aan de wandel gaat, passeren we haar. Niet
voor lang want niet veel later rent ze ons weer voorbij en dat terwijl we
gewoon aan het dribbelen zijn. Ze heeft er blijkbaar de sprint in gezet. Maar
we moeten nog een kilometer. We laten ons niet gek maken.
Op het viaduct moeten we nu via een trap naar beneden. Dat scheelt wel een
heel stuk met de heenweg. En nu gaan we wel bij haar, erop en er over en we
zetten er nu flink de pas in, richting de finish. En we finishen uiteindelijk
op mijn klokje in 47:49 over 5,74km en dat is behoorlijk rap, na gisteren.
Gemiddelde snelheid 7,2km/u of 8:20min/km en dat is ook heel mooi voor een
trail.
Mijn officiële uitslag is ook 47:49 en een seconde eerder dan Marcia omdat ik
blijkbaar net een stap eerder over de tijdmat ben gestapt. Maar wel mooi toch
7 seconden losgelopen van die dame.
Lizzie is al een tijdje binnen en die heeft haar trail in een officiële tijd
van 34:50 afgelegd. Over de 5,74km die mijn Garmin heeft geregistreerd is dat
toch mooi 9,9km/u of 6:04min/km. Zonder die terril had ze dus gemakkelijk
boven de 10km/u uit kunnen komen.
We krijgen onze medaille en een alcoholvrij Erdingen biertje, ook Lizzie, want
het is immers alcoholvrij.
We gaan nog even met zijn drietje met de medaille op de foto en dan gaan we
ook weer wandelend terug naar de auto. Onderweg maak ik nog een foto van de
bijzondere Sint-Theodarduskerk.
Nu ik mijn klokje wel op tijd heb aangezet, blijkt de afstand van de finish
tot de auto 580m te zijn. Helemaal niet zo ver, dus.
Het is pas 10 over 11 als we al weer vertrekken richting Veldhoven en als ik dan rond 12 uur weer thuis ben afgezet, ben ik toch een uur eerder thuis dan dat ik in mijn tijdschema had ingeschat.
Mooi toch. 😀
Het was in ieder geval weer een mooie loop met een mooie knots van een medaille.
Nu maar eens afwachten hoe de spierpijn zal zijn na zo'n zwaar weekend.
Het weer:
Bewolkt en frisjes. T= 12,8ºC, Tgevoel= 11,4ºC. Wind kracht 2 (ZZW)
Statistieken:
Fitnessleeftijd: 36
VO2max: 42
HRgem: 140 bpm
HRmax: 162 bpm op 4,1km
Geen opmerkingen:
Een reactie posten