Dorie en ik hebben voor vandaag afgezien van de (nieuwjaars)bijeenkomst met de
Vrijbuiters in het Sprankelbos. We voelen ons daar niet zo happy mee. Volgens
de maatregelen van het RIVM mag het niet en zelf proberen we het aantal
contacten zoveel mogelijk te vermijden.
In plaats daar van gaan we vandaag wel voor een alternatieve
Vrijbuitertraining. Alleen met ons tweetjes. Op 1,5m afstand van elkaar.
We hebben inmiddels al vernomen dat de toegang tot "onze" parkeerplaatsen in
het bos De Sprankel vanaf deze week is afgesloten. Daarom parkeer ik de C3 (de
Scenic was nog helemaal dicht gevroren) op het brede bospad vanaf de Turfweg.
Dorie is er nog niet en omdat ik geparkeerd sta pal achter het pad wat uitkomt
op onze "kantine", maak ik de weg een beetje vrij door de grote takken die her
en der liggen, tussen de bomen te gooien.
Maar als Dorie arriveert, heeft ze niet door dat de C3 bij mij hoort en parkeert
ze vlak bij de schietvereniging. Dus draai ik de C3 om en parkeer ook bij
haar.
Voordat we starten kijken we even wat er op het bord bij de
omheining paaltjes staat.
Dat maakt veel duidelijk.
We maken ons op voor de start van onze training.
Het is koud. Het voelt ook erg koud aan, terwijl de temperatuur en
gevoelstemperatuur slechts -3ºC is. Daarom besluiten we om niet bij de 1e stop
te stoppen maar gewoon te blijven doorlopen. Door die vorst is de grond ook
keihard. Erg lastig omdat daardoor de diepe sporen van de machines die in de
bossen hebben gewerkt, het lopen erg bemoeilijkt. Ook Dorie, die liever op het
(zachte) zand loopt, ondervindt dat.
Bij de 2e stop, stoppen we ook niet maar gaan dat pad in en lopen recht op de
fel schijnende zon af. Het pad wat we nu volgen is eigenlijk niet begaanbaar.
Vol met grote plassen water voorzien van een dun ijslaagje en diepe sporen van
zwaar materieel. Er zit niets anders op dan dit stuk te wandelen. Helaas is
mijn camera weer in dezelfde modus terecht gekomen als vorige week waardoor de
1/500 sluitertijd nu ook weer niet werkt. Gevolg, allemaal onscherpe foto's
die ik hier gemaakt heb.
Aangekomen op de verharde weg Nedermolen, dribbelen we door tot aan de blokhut
en dan gaat het weer behoedzaam over de smalle paadjes helemaal terug tot
ongeveer bij stop 1. Net als vorige week steken we nu weer over richting "het
gat". Even houden we in want we horen het geblaf van een hond. Een loslopende
zo te zien. De 2 bij behorende personen lijken een ander kant op te gaan dan
wij en dus zetten wij onze koers ook door.
We zigzaggen weer op en neer langs de flanken van "het gat" en een stukje
verder duiken we weer omlaag. Het is er één en al plas, maar dan wel voorzien
van een laagje ijs. Zeker te weten een dun laagje, dus we gaan dat niet
uitproberen. Voordat we het gat verlaten maken we nog even de nodige foto's en
die niet (zo) onscherp zijn laat ik hier dan zien.
Het is bijna tijd en we begeven ons via het smalle ruiterpaadje terug naar de
kantine van de Vrijbuiters.
We komen uit bij de, pas in de grond geslagen, weipalen. Er is nog geen
afrastering en we kunnen er nog gewoon doorheen. We ontmoeten André. die is er
al altijd om 10:00u omdat hij dan eerst een eindje gaat wandelen, inlopen
voor het wandelen met de Vrijbuiters.
Wanneer we wat uitlopen richting onze auto's uitlopen zien we daar ook Herman en Tiny aankomen.
Ook
Herman gaat nl. van tevoren een uurtje "inlopen".
We houden het verder maar kort want ik heb het stervenskoud gekregen. Ik had
het sowieso al niet warm vandaag. De koeken houden we wel tegoed voor volgende
week, want dan zijn we er weer, tenminste, dat is de bedoeling.
In ieder geval hebben we vandaag totaal 5,63km afgelegd in 1u01:29, en dat ik
inclusief wandelen en fotograferen.
En eerlijk gezegd, ook wij hebben een paar keer de RIVM regels overtreden. D.w.z. we waren een 2 of 3-tal keren binnen die anderhalve meter van elkaar geweest. Onbedoeld, maar gewoon bij het overhandigen van mijn camera en samen kijken of de foto gelukt is. Zo moeilijk is dat nu om die anderhalve meter aan te houden als je al een uur bij elkaar in de buurt bent geweest. Het sluipt er toch in, maar gelukkig waren we maar met zijn tweeën. Zoals het moet... / mag... 😕
Geen opmerkingen:
Een reactie posten