Ik heb weer naar vandaag uitgekeken. Eindelijk weer eens een "echte" Koning
van Spanje trail. Dorie is nog niet helemaal hersteld en doet het gewoon
rustig aan. We blijven wel bij elkaar. Op zich ben ik er wel klaar voor,
alleen wel al anderhalve week flink in de tuin aan het werk geweest en niet zo
zeer zwaar werk maar wel langdurig in onhandige houdingen. En dat voel ik wel
en voornamelijk in mijn benen en rug. Daarom gisteren een echte rustdag in
gelast. Niet naar de Vrijbuiterstraining. Wel lekker wat gefietst op de e-bike
en naar de foto expositie van de de fotogroep Veldhoven gewandeld. En verder
lekker lamballen. Wel veel drinken, want om een of andere reden heb ik deze
week veel last van rugpijn (verklaarbaar) en last van kramp in kuiten, voeten
en handen. Magnesium hoort sowieso al tot mijn dagelijks gebruik.
Als de wekker om kwart voor 7 gaat is het eerste wat ik merk, dat ik het weer
benauwd heb. Druk op mijn borst. Ook dat heb ik al de afgelopen 2 weken vaker.
Niet iedere dag maar als ik het heb dan heb ik toch wel behoorlijk last van
kortademigheid. Ik vertrouw erop dat het wel over zal gaan.
Als tegen wart over 8 de zwarte Golf voor de deur stopt, met ook Geert er al
in, zijn we 2 minuten later al onderweg naar Gulpen.
Daar aangekomen is het al druk op de parkeerplaatsen en Johan probeert nog wel
op het wedstrijdterrein te parkeren en daar is nog wel plaats. Liesbeth en
Igno zijn er ook al.
We halen onze nummers af met daarbij ook een metalen mok en dan terug naar de
auto om verder om te kleden.
Wel goed dat de organisatie onze naam en gegevens zelf al achterop de
startnummers heeft geprint want laten we eerlijk zijn, wie vult dat nou zelf
in... Wel apart is, dat het startnummer aan de voorkant niet overeenkomt met
die aan de achterkant. Scheelt een cijfer "2" aan de voorkant. 😮
Overigens is de afstand geen 10km maar volgens de aangereikte GPX zelfs
11,38km
Johan en Geert gaan voor de 18km en zij starten om 10:00u. Wij, Dorie,
Liesbeth en ik, een kwartier later. Bij de start ontmoeten we nog meer
GVAC-ers maar meer uit de loopgroep van Geert, waarvan ik alleen Lenneke en
Gabry herken (ik dacht altijd dat het Gaby was...).
We wachten even voor de start en daarna lopen wij ook even in en meteen maar
naar de weg waar zij ook langs komen.
Voordat wij het startvak in gaan, gaan we ook even op de foto. Ik check nog
even de weer-app voor de temperatuur in Gulpen. Die is nog slechts 14,3ºC en
gevoelstemperatuur ook maar 12ºC. De straling van de zon op de huid zal het
voor het gevoel wellicht het lichaam wat extra opwarmen. En dan mogen ook wij
weg. 😁
Dorie gaat voortvarend er vandoor, op de voet gevolgd door Liesbeth. Zo snel
weg gaan is niets voor mij. De eerste 2 kilometers moet ik even "op adem"
komen. Helaas gaan die 2 kilometers allemaal bergop en dat kost me al
behoorlijk wat kruim, ondanks dat er al wat gewandeld wordt. De
doedelzakkenflierfluiter staat er niet of misschien niet meer. vorige keer
stond die alleen nog maar bij de finish, kan ik me nog wel herinneren
Boven aan, het bos in, en blijft het maar omhoog gaan. Uiteindelijk moet ik
toch afhaken, gewoonweg omdat ik het met mijn ademhaling niet aan kan.
Liesbeth komt me voorbij en gaat ook Dorie voorbij. een stuk verderop wachten
ze op mij en we gaan weer samen verder. Bij een afdaling mag ik even voorop
lopen. Dat gaat niet zo hard als ik anders zou kunnen en even later is Dorie
me alweer voorbij. De lange afdaling wordt gevolgd door een nog langere, maar
wel de bekende, langzaamaan steeds steiler wordende beklimming. Daar
moet ik al snel afhaken en wandelen. Alleen maar wandelen. En als we dan
linksaf moeten, weer zo'n berucht wandelpad omhoog, moet ik onderweg zelfs een
keer of 3 stoppen om weer op adem te komen. Zo erg gaat het.
Bovenaan staan Liesbeth en Dorie weer te wachten.
Nou van mij mogen ze doorlopen. Het heeft niet veel zin om elke keer op mij te
wachten op deze manier.
En zo gaan we eerst nog wel samen op pad. Ik mag nog wel een keer weer voorop
lopen omdat Liesbeth even voor een sanitaire stop aan de kant moet en Dorie op
haar blijft wachten, maar een kilometer later zijn ze me weer voorbij. En weg
zijn ze.
Maar ik word moe. Moe van het voortdurend hijgen. Bij elke stijging moet ik
even aan de kant. Intussen zijn ook de 18km-lopers op ons parkoers gekomen en
die halen me stuk voor stuk in. Er zijn er ook bij die met zijn tweeën al
kletsend omhoog mij voorbij razen terwijl ik heel moeizaam omhoog wandel. Tja,
verschil moet er zijn.
Over het parkoers valt er weinig te klagen. Het is een mooie route en normaal
gesproken zou ik dat hier goed kunnen lopen, maar niet vandaag. Ik heb ook
geen zin om wat foto's van de (mooie) omgeving te maken. Daar baal ik
een beetje te veel voor. Als ik de GPX op de TomTom check zie ik dat er nog
2km te gaan is en ik moet nog een keer omhoog. Dat is dit keer niet de weg die
we normaal omhoog gaan maar we gaan nu via een zandpad dezelfde bult op. Zoals
al de hele weg kijk ik maar omlaag. Ik hoef die weg omhoog niet te zien. Af en
toe stilstaan om uit te hijgen en weer verder. Het pad komt uiteindelijk wel
weer uit op de weg die we anders omhoog moeten richting de finish en die ik
vorig jaar nog aan één stuk omhoog wist te rennen. Oké, dus alleen deze bult
nog nemen en dan zijn we boven.
Ik kom boven aan met een groepje dames maar ook die zijn ook niet meer geneigd
om dit stukje voor de laatste afdaling nog even te dribbelen. We dalen samen,
achter mekaar, het grindpad af, zigzaggend, zoekend naar de weg met de minste
losse stenen, opzij gaan voor omhoog gaande mountainbikers en dan beneden weer
naar rechts, over het gras richting finish. Was dat maar waar... Ik moet toch
ook hier weer 2x wandelen om weer op adem te komen en het laatste rechte stuk
dan maar weer dribbelen naar de finish waar Liesbeth me staat op te wachten.
Ik kom zelfs nog tegelijk met 2 GVAC-ers van de 18km binnen. Niet veel later
gevolgd door Johan en Geert.
Met de medaille om mijn nek ga ik maar meteen op het dichtstbijzijnde bankje
uithijgen. Een van de officials wijst me erop dat ik verderop kan afkoelen
onder de sproeier. Ik sta op maar ik wil helemaal niet afkoelen, allen maar
weer op adem komen. En bij de volgende bank kan ik dan weer verder uithijgen,
terwijl de anderen uitbundig hun finish vieren.
En het duurt weer lang. Ik snap niet dat je zolang kunt blijven hijgen... Dat
doet me denken aan de Ohm trail waar ik ook een half uur lang heb zitten
nahijgen nadat ik de laatste 2km alleen maar gewandeld had. Ook nu heb ik
alles bij mekaar ook weer die tijd nodig gehad. Als ik mijn hartslag check
blijkt deze redelijk normaal te zijn voor mijn doen na een inspanning, tussen
de 65 en de 90, afhankelijk of ik wat inspanning verricht. Want ook dat is
bekend, zodra ik wat inspanning verricht, zoals mijn tas dragen of ergens naar
toe lopen, dan raak ik vrijwel onmiddellijk in de hijg-modus en gaat de
hartslag omhoog.
Even omkleden bij de, intussen, bloedhete auto en dan gaan we ook meteen weer
terug naar het Brabantse. Bij het vertrekken zien we ook de lange rij
potentiële badgasten voor het zwembad Mosaqua. Daar is het nu natuurlijk
ideaal weer voor. Dat verklaart meteen ook het drukken verkeer rondom de
parkeerplaatsen die nu nog vol staan met auto's van deelnemers aan de Koning
van Spanje Trail. Iets over 14:00u sta ik weer thuis voor de voordeur.
Weliswaar wat teleurgesteld over hoe het vandaag met mij ging maar ja, je kan
niet alles hebben. Het zal wel weer goed komen. Op dit moment heb ik het wel
even gezien met het hardlopen, eerlijk gezegd.
Bij de uitslagen blijkt dat er 127 deelnemers gefinisht zijn. Ik sta op de
119e plaats en er zijn toch nog 8 deelnemers op de 10km (11,1km) na mijn
gefinisht. Een schrale troost.
Het weer:
Licht bewolkt maar zon breekt al gauw door en benauwd. T=14,3ºC, Tgevoel=12ºC. Wind kracht 3 (O)
Bij aankomst ca. 2u later is de temperatuur tegen de 20ºC opgeklommen. Ook nu
laat de straling van de zon op de huid het warmer doen overkomen.
Statistieken:
Fitnessleeftijd: van 66 naar 67
VO2max: 32
HRgem: 146 bpm (heel veel gewandeld!)
HRmax: 194 bpm op 4,25km
Geen opmerkingen:
Een reactie posten