Frikandel-Bak-Dag

Elk jaar is het weer te doen: de Frikandel-Bak-dag.

Dan mogen/moeten het personeel eens wat anders doen. Iets wat we nog nooit eerder hebben gedaan. Laat ik het anders zeggen, iets wat we nog nóóóóóit eerder hebben gedaan en waardoor we meer "feeling" met onze klanten "de reiziger" krijgen. En daarvoor moet je in het pak kruipen van de van de winkel- of foodstoremedewerkers.

Gelukkig heb ik dat in mijn leven al wel vaker gedaan. Zowel in de winkel gewerkt, alsook als vakkenvuller, als winkelwagenbinnenbrenger, als loempiavouwer, frikandelbakker, magnetron-aanze'tter, krantenbezorger, slachthuismedewerker, grondwerker, sloper, elektricien.... en wat nog méér....? Dan heb ik het nog niet over de hulp aan reizigers zoals begeleiden met de liften, sjouwen van koffers, kinderwagen e.d. van de trappen, wegwijs maken naar de perrons, naar de kaartverkoopautomaten, doorgeven hoe laat en van waar de treinen vertrekken, maar ook zaken oprapen die aso's naast de vuilnisbakken gooien, hier en daar wat recht trekken voor een mooi stationsgezicht. Allemaal dingen die je zo en passant doet en die niet bij je functie en/of functieomschrijving behoort.

Ik begrijp best dat de dikke salarissen dàt zich allemaal niet kunnen voorstellen en daarom maar een dagje werkvloer organiseren.

Nou, voor mij is dat helemaal niets nieuws en heb ik er nog steeds dagelijks mee te maken. Daarbij is mijn reizigersmedeleven 2 jaar geleden hard afgestraft. En dat terwijl ik al was gewaarschuwd dat als je hart hebt voor de zaak, de zaak ook hard is voor jou...

Nee, voor mij geen Frikandel-Bak-Dag. Geen poses in een schort met een frietpan in de hand, speciaal voor de foto van de volgende nieuwsbrief. Ik heb dat niet nodig. Gelukkig kan ik vandaag ook niet. Ik heb andere afspraken. Echte afspraken, en belangrijke. Vandaar mijn verlofdag, want vrijdag is ook al bezet. Door de NS Railsportdag in Mill.

Maar om de één of andere reden is de eerste afspraak uit mijn agenda verdwenen. Ik weet wel dat het vandaag is, maar de tijd niet meer zeker. Gisteren dacht ik het nog: zal ik de fysio voor alle zekerheid bellen...?", maar volgens mij is het gewoon om 9 uur 's morgens.

Als ik vanmorgen door de wekker gewekt word is het eerste wat ik denk, waarom die wekker nou afgaat. Die had ik immers zo afgesteld dat hij de vrije vrijdag niet afgaat. En dat klopt dan ook precies, want het is vandaag donderdag, en ik moet vanmorgen naar de fysio, om 9 uur.
Eenmaal uit de desinfecterende douche begin ik te twijfelen. Was het nou 9 uur of half 8? Voor dat laatste ben ik inmiddels te laat, dus hou ik het op die 9 uur.Om 10 over half 9 geef ik mijn Scénic de sporen. Amper 5 minuten later gaat mijn werktelefoon die op de bijrijdersstoel ligt. Nee, geen handsfreekit, dus die neem ik niet op, en laat hem uitrinkelen. Aan de zoemtoon, even later, weet ik dat er een voicemail bericht is achtergelaten. Een korte blik op het scherm toont een 040-nummer. Dat zou wel eens Wintelre kunnen zijn. Op de eerste de beste plek langs de kant van de weg luister ik de voicemail af. Marjolijn, de fysio. Waar ik was om 8 uur, voor de afspraak....? Oeioei, geen half 8, geen 9 uur, maar 8 uur!
Lang verhaal, kort: afspraak verzet naar half 11 en ik rechtsomkeer naar het Hileind.
Vrouwlief, verbaasd, heb ik het in no-time uitgelegd.

Tijd voor koffie...., ware het niet dat dochter Marcia een lift nodig heeft naar de Decatlon in Best. Ik kan wel, mits ik op tijd terug ben voor mijn 2e afspraak met de fysio.
Nu ben ik nog nooit in de Decatlon in Best geweest. Wel die in Amsterdam en Kerkrade, beide in een stadion en Best heeft geen stadion, dus ben ik ook wel een beetje benieuwd hoe het daar is.
Nu hebben we helemaal geen tijd om daar rond te kijken. Marcia doet haar ding terwijl ik telefonisch met mijn werk bezig ben, op mijn vrije dag nog wel, tijdens de Fricandel-Bak-dag, maar vooruit.
In ieder geval heb ik nog een kwartier de tijd als ik weer thuis ben, voordat ik opnieuw naar de fysio vertrek.

Van mijn linkerkuit geen last meer. Links voelt ook weer bijna hetzelfde aan als rechts. Alleen heb ik nu last in mijn linkerbovenbeen. Alsof hij enorm verzuurd is door sprinten of helling op rennen. En dat terwijl ik juist een gezapig en relaxt weekend achter de rug heb, zonder enige vorm van inspanning. Marjolijn bevestigd de tonus in mijn bovenbeen en grijpt meteen naar de wapenkast.

Het valt allemaal wel mee, het is goed te hebben.

Anders wordt het als ik op mijn rechterzij moet en de linkerheup weer aangepakt wordt. Nou, nou, nou, Het zijn echt martelingen die geen sporen achterlaten,of in ieder geval alleen een onzichtbaar klein gaatje. Ik ben een koukleum, maar door dat kleine naaldje begin ik wel te koken. Overal breekt weer het zweet uit en zelfs mijn bril begint er van te beslaan.

Ik ben blij als ik op mijn buik kan keren. Even nog naar de kuiten kijken die inderdaad bijna gelijk aanvoelen.Toch nog even dat kleine verhardinkje weghalen. Dat "even", heb ik wel geweten. De kuit heeft nog niet eerder zo heftig gereageerd. Alsof er helemaal door een spier heen geprikt wordt.

Maar daarna is het voorbij. De behandeling dan.

Met "tot vanavond...", strompel ik naar de Scénic. Ik vertrouw erop dat mijn pijnlijke been slechts tijdelijk zal zijn.

Dan rest nog een paar uurtjes voor de volgende afspraak: De tandarts! Of dat leuker is...?

Die paar uurtje brengen we o.a. kringloopwinkelend door.

De tandarts breng niet veel nieuws. Weer het nodige hak en schuurwerk waar  blijkbaar mijn Oral-B tekort schiet en dat was alles. Rest bij mij de vraag hoe het nu zit met mijn 2 holle kiezen waar eigenlijk niets van over zijn dan een randje en een holte, en de wortel natuurlijk. Dat kan volgens mij nooit goed blijven gaan. En dat klopt ook, maar het kan ook niet gevuld of hersteld worden. Alleen nog een volledige verbouwing met kronen en/of implantaten. Iedereen weet dat dát een dure business gaat worden. Maar in het kader van een participatie-samenleving zal het toch wel zo zijn dat de meer draagkrachtigen hier dan wel bij zullen springen, toch?. Of ik moet de betekenis van dat woord verkeerd begrijpen. Enfin, ik zal er nog een nachtje over slapen, of 2, of 3, of 4, of 500...

Na de tandarts is het al snel tijd voor het avondeten. En vandaag hebben gasten. Marcia, Jochem en de kleinkinderen komen mee eten. Is altijd wel gezellig, al moeten er nog even wat extra aardappelen worden ingeslagen. Voor de kleinkinderen is het altijd wel feest bij oma en opa.

Speciaal voor mij heeft Lizzie een tekening gemaakt van haar, samen met mij. Lief toch...

After weekend statistics

Door het weekendje weg zijn alle standen op een later tijdstip opgenomen.

Elektriciteit: Stand = 141.942 Verbruik = 63kWh (-14)
Misschien komt het wel dat we een paar dagen weg zijn geweest.
Dat de verlichting een paar dagen niet heeft gebrand.
Dat de PC een paar dagen niet aan is geweest.
Er is in ieder geval beduidend minder elektriciteit verbruikt.
Mooi zo!

Gas: Stand = 25.031 Verbruik = 4m³ (-2)
Blijft nog steeds mooi.
En dat terwijl het al herfst aan het worden is, in de nadagen van de zomer.

Gewicht: 85,0kg (+0,3)
In een paar dagen tijd een aantal keren zo'n stevig ontbijt te hebben gehad, zoveel gesnoept te hebben, totaal niet te hebben gesport, en dan toch maar 300 gram aankomen....? Niet zo slecht!
(Maar nog steeds véél te zwaar...)

This is the end

Aan alles komt een einde. Zo ook aan ons weekendje Amersfoort.

We hebben alle tijd, want uitchecken kan tot 11 uur. Om 7 uur ontbijten is daarom niet nodig en zelfs om kwart over 8 is nog tijd zat.

Het is wel te merken dat de meeste weekendjes uit, over 3 dagen gaan, oftewel 2 nachten, want de ontbijtzaal is vanmorgen nagenoeg leeg. 

En wat er zit is doorgaans van onze leeftijd en ouder.

Ik doe het vanmorgen ietwat rustiger aan. Gisteren denk ik genoeg gegeten en daarna genoeg gesnoept.

Terug op de kamer is het inpakken geblazen. Wat een verschil is dat toch, of je dat thuis doet of op het vakantieadres. In een kwartiertje tijd is alles weggestopt en in de kont van de Scénic gestoken.

Even uitchecken en dat was het.

Kwart over 10 en we zijn onderweg naar het zuiden. Het zonnige zuiden, zo lijkt het, want de overzet zonnebril moet toch echt op. Gedurende de reis zal dat nog ettelijke malen worden herhaald want evenveel keren worden we verrast door donkere wolken met harde slagregens en weer afgewisseld met flinke zonnige periodes.

Één uur en 10 minuten doen we er over voordat we op het Hileind geparkeerd staan.
Home Sweet Home, terug bij mijn eigen trage computer, mijn gitaar, mijn rommel.

De echte afsluiting is rond etenstijd: Dominos Pizza's samen met Danny & Anoek en Damian & Kay.

Een dagje op koninklijk bezoek

We kunnen vandaag de mislukte wandeling van gisteren overdoen, óf we kunnen iets anders doen.

Ik stel voor om naar Paleis Soestdijk te gaan. Dat zal vrouwlief best wel leuk vinden en het is hier ook nog eens vlakbij. En ik heb gelijk:

1 - Vrouwlief vindt het leuk

2 - Én het is vlakbij.

Alleen dat laatste vindt mijn TomTom nergens voor nodig. Als gewillig vlees volg ik alle aanwijzingen op, ook al heb ik het idee dat we richting Apeldoorn rijden en dat de afstand van 27km verder is dan dat ik had ingeschat. Hoe dan ook, een dik half uur later zijn we dan toch op de plaats van bestemming.

Het is niet druk en vanaf de parkeerplaats is het nog zeker 10 minuten lopen door de achtertuin naar het paleis. In de stralende zon steekt het wit schel af maar dichterbij ziet het er toch heel wat minder florissant uit dan van veraf en op de foto's. Ik schiet de nodige foto's voor de herinneringen en ook eenmaal binnen ga ik er mee door totdat verteld wordt dat dat niet mag. Nee, bij de (verplichte) garderobe moeten we alles inleveren. De camera's maar ook de telefoontoestellen, jassen en tassen. We hoeven niet helemaal naakt verder want we krijgen wel een hoofdtelefoon op en een geluidsapparaatje t.b.v. een audiotoer

Dat is overigens wel leuk, zo'n audiotoer. Je hoort de hele geschiedenis en in elke ruimte wordt het een en ander verteld. Ook staan op diverse plaatsen nog Oranjegezinde mensen die er nog een schepje chauvinistische koningsliefelijke verhalen aan toevoegen.

           

Het stukje geschiedenis is voor mij voor een groot deel nieuw. Dus weer wat bijgeleerd op mijn ouwe dag. Jammer dat je binnen geen foto's mag maken want dat had ik kunnen laten zien hoe oud er alles uit ziet. Oude schakelaars en stopcontacten, oud behang en oude vloerkleden. Wij hoeven ons niet te schamen want ook hier staat het namelijk boordevol met kringloopwinkel meubilair. 

Grappig zijn ook de bordje voor de veiligheid. Wie je moet bellen bij brand en zo. Bovenaan staat 1-1-2, logisch. Alleen hebben we allemaal onze telefoons moeten inleveren en nergens anders is nog een telefoon of telefooncel te zien. Ze hebben dus blijkbaar nog nooit een noodgeval meegemaakt, anders waren ze daar wel achter gekomen.

Na het bezoek aan het paleis trekken we ons nog even terug in de Oranjerie en tegen vorstelijke prijzen trakteren we ons op een soeppie en een broodje (vrouwlief) en een appelgebakje met koffie (pour moi). En het is ongelooflijk, maar de warme soep en het vers gemaakte broodje staan al op tafel, wat zeg ik, zijn inmiddels al half verorberd, als de koffie uit de automaat en het appelgebak uit de vitrine pas arriveren. "Heel apart dat de warme maaltijd er al eerder is...", en , "het is druk....", is het excuus terwijl ik er helemaal niets van gezegd heb. Maar het komt me nogal bekend voor...

Voor de terugweg stel ik de TomTom in op ons hotel en raar maar waar, hij geeft een hele andere route aan. Slechts 11,1km in 21min. Nog maar een keer invoeren, maar nee hoor, het klopt gewoon. Wederom de snelste route en veel korter en veel sneller dan de heenweg. En nog leuker ook, want i.p.v. de saaie snelwegen rijden we nu door bewoond gebied met misschien wel meer dan 300 rotondes. We leggen de terugweg inderdaad ook veel vlugger af dan de heenweg.

Terug in het hotel check ik toch nog even de heenweg op de TomTom. Nee hoor, gewoon 35 min. over 27km. Het zal wel de kortste omweg zijn, denk ik dan bij me zelf.

In ROOD de heenweg en in BLAUW de terugweg,volgens de TomTom

We hebben nog een hele middag voor ons maar omdat het buiten weer is gaan regenen trekken we ons op onze kamer terug. Televisietje en laptop aan. Vervelen doen we ons zeker niet.

Tegen 6 uur gaan we er weer op uit. Dit maal op zoek naar een eettentje.

Met onze ervaringen van de afgelopen dagen kiezen we maar weer voor "Bij Mario", dan weten we in ieder geval dat we iets goeds te eten krijgen. Natuurlijk zijn zij op zondag dicht, net als allerlei andere restaurants. En weer is het gaan regenen. McDonald's, dan maar? Liever niet. Toch maar dat Lazy Louis Jazzcafé & Eethuys proberen, daar op de hoek van de Varkensmarkt en Arnhemsestraat? Het ziet er van buiten wat oubollig uit maar wie weet?

Van binnen is het in ieder geval voor de helft een bruin café en voor de ander helft een eetcafé. Blijkbaar goed draaiend want op de vraag of we wat kunnen eten moet er even gecheckt worden of er wel een tafel vrij is. Die is er gelukkig wel één.

Het ziet er hier gezellig uit. Een hoop lawaai, dat wel, maar dat is ook typisch iets van een eetcafé. Aan het gezicht van vrouwlief te zien vertrouwt ze het nog niet helemaal, maar nadat onze bestellingen op tafel worden gezet is die scepsis helemaal verdwenen.

Haar maaltijdsalade met gewokte stukjes biefstuk ziet er goed uit en schijnt ook goed te smaken. Mijn biefstuk daarentegen smaakt voortreffelijk. Tot tweemaal toe wordt er door de serveersters gevraagd of het smaakt, allemaal naar wens is en of we nog wel extra mayonaise willen bij de bijbestelde frietjes. Nou, nou, we hebben het hier in Amersfoort wel eens anders mee gemaakt.

Terwijl naast ons een groepje jongedames blijkbaar aan een afscheidsdineetje bezig is van één van de collega's, sloven de serveerstertjes zich het hemd van het lijf. Tjonge, jonge, wat een drukte. Ja dit is een goed draaiende eettent, dat mag wel duidelijk zijn.

Op een vreemd uitziende vrucht na hebben wij alle borden en kommen op onze tafel schoongegeten.

Vanwege nicotine-armoede-symptomen wil vrouwlief graag het toetje en de koffie op het terras gebruiken en ook daar zijn geen problemen mee. " Nee hoor, we brengen het wel buiten..."

Tegen de regen schuilend onder een markies geniet ik van mijn dame blanche en vrouwlief van haar koffie. En nog maar één, maar daarna is het echt tijd om weer naar het Berghotel terug te gaan. Maar eerst nog zwaaien naar één van de serveersters en extra complimenteren met de goede service en klantvriendelijkheid en, last but not least, het goede eten.

Op onze hotelkamer is het uitbuiken maar niet voordat we eerst nog een blik op de fitness ruimte hebben geworpen. Er is van alles maar geen loopband maar ik denk toch niet dat ik mijn sportspullen zal uitpakken. En zo wordt het voor ons verder een ontspannen avondje en vroeg naar bed want morgen weer vroeg op. Dat geldt niet voor het weer. Buiten is de regen inmiddels uitgegroeid tot een heuse storm. Of dat zo de hele nacht zal blijven? Ik weet het niet. Ik kan er in ieder geval niet van wakker liggen....

Stadswandeling Amersfoort.... eigenlijk

Na de verdovende werking van die fles witte wijn van gisterenavond is het vandaag wel lekker uitslapen. Nee, geen kater. Die € 2,75 kostende fles is dus zeker geen slechte wijn geweest.
Nu is een ontbijt pas om half 10 niet echt ons ding, maar we hebben nu eenmaal vakantie, toch?
De ontbijtzaal is redelijk druk en we moeten zelfs in de rij staan. Nou ja, rij. Eigenlijk zijn het maar 2 mensen vóór ons, maar allejezus, wat gaan die traag. Na 5 minuten hebben ze pas 2 broodjes en 2 plakjes kaas uitgekozen. Nou, daar gaan we dus niet op wachten. Net voorbij de gebakken bacon en de scrambled eggs gaan we ze voorbij om in de rij van de jus-afdeling uit te komen. Ik heb mijn jus d'orange binnen en ben klaar voor de aanval.

Ik ben overigens blij dat ze hier grote ontbijtborden hebben en dat ik mijn volledig ontbijt in één keer heb opgeladen, want het wordt opeens druk. Allemaal veel jonger volk dan wij. In no-time staat er een lange rij voor de ontbijtborden. Zijn wij blij dat we alles al hebben. Alleen voor wat extra koffie moeten we nog eventjes voorkruipen. We weten het al, morgen staan we vroeger op...

De rest van de ochtend, van wat er nog van over is, verblijven we op onze kamer. Redelijk noodgedwongen want het regent buiten dat het giet. We hebben wel plannen. Die stadswandeling in Amersfoort lijkt ons leuk. Als de regen ophoudt en het zonnetje zowaar doorbreekt, maken we ons dan ook op voor Amersfoort. Maar we lopen op de parkeerplaats naar de Scénic als plots de regen weer losbarst. En niet zo'n beetje ook. Wat te doen? Nou, toch maar naar Amersfoort. We zien daar wel.

De weg weten we inmiddels al zo'n beetje maar het lijkt wel heel erg druk. En dat is het ook. Op weg naar "onze" parkeergarage zien we al dat diverse parkeergarages "VOL" zijn. En dus nu ook die van ons. Dan maar een rondje rijden, langs andere parkeergarages. Dat gaat in file-vorm en overal datzelfde bordje "VOL". Hoe dan ook, we pakken dan toch maar de parkeergarage aan de Koestraat. We zien wel of we plek vinden. In ieder geval gaat het poortje open voor de auto voor ons. Alleen dat stelletje malloten blijft direct na de ingang gewoon stilstaan. Daardoor blijft het poortje open staan en krijg ik geen kaartje uit de automaat. Ook de 2e ingang wordt door diezelfde flapdrol geblokkeerd. Je kent die figuren wel, de zogenaamde "Ik ben alleen op de wereld"-figuren. Terwijl de rijen aan alle kanten groeien rijden ze opeens door tot aan het volgende kruispunt en dan weer hetzelfde liedje, maar nu wurmt iemand zich er links langs. Ik ook en dan ook maar meteen naar een parkeerdek lager en nog één lager. En dan blijkt er op -2 ruim voldoende parkeerplek over te zijn...

Buiten regent het nog steeds en niet zo zuinig. Ik heb mijn grote paraplu bij net zoals al die andere honderden mensen in de stad. Ja, het is gewoon érg druk. Die stadswandeling, nee, die gaan we écht niet doen. Daar is het nu écht geen weer voor. In plaats daarvan zoeken we een plek om te eten en wandelen we door de stad. Daar is een soort evenement aan de gang. Tenminste, op diverse plaatsen staan "living statues" of lopen levende standbeelden door de straten. Nu zijn veel sokkels leeg want het zal ook voor hen geen lolletje zijn om de hele tijd bewegingsloos in die koude stromende regen te staan. Het is wel een voordeel dat die mensen zo stil staan. Fotografen kunnen dan lekker lange sluitertijden gebruiken.

       

Op de markt vinden we een eettentje. Deze blijkt achteraf niet zo bijzonder als we hadden gehoopt maar goed, we hebben wat kunnen eten.
We vermaken ons verder met toch wat wandelen door de stad, wat foto's maken, wat dingetjes kopen. Voor het Mondriaanhuis is het wat laat, maar we schieten nog wat plaatjes voordat we weer vertrekken.

We zijn op tijd terug in het hotel als de zon weer begint te schijnen.
Vanavond eten we hier, in het hotel.

In het weekend kan er hier niet á la carte gegeten worden maar zijn er wel 3 gangen menu's te verkrijgen. We hebben zo'n menu meegenomen in ons arrangement en dus nemen we plaats in het restaurant.
Of we alvast wat willen drinken?
Nou nee, we wachten nog even... (ik lust wel een wijntje en rood of wit hangt af van wat we voorgeschoteld krijgen)
En dan gebeurt er verder eigenlijk niets.
Vrouwlief: "ik had verwacht dat ze wel zouden zeggen wat we te eten zullen krijgen...?"
- Het zal mij niet verbazen als ze dadelijk eerst weer gaan vragen wat we willen drinken.
En ja hoor, hij is er weer, wat we zouden willen drinken....?
- Nou, dat hangt er helemaal vanaf wat we te eten krijgen...?
En dan krijgen we eindelijk te horen welke keuze we hebben. We kiezen voor het vleesgerecht, rumpsteak, en dus wordt het ook rode wijn.
Het voorgerecht, volgt vrijwel meteen en niet lang daarna ook het hoofdgerecht. Dat ziet er ook goed uit en smaakt zoals het eruit ziet. Alleen jammer dat mijn 2e rode wijntje gewoon niet wordt geleverd. Zelfs bij het afruimen, geen kick, maar wel meteen het bestek voor het nagerecht, ijs met vers fruit. Enne...that's it.
Geen verder acties. Af en toe komt één van de obers nog langs om op een andere tafel een glas wijn (!) neer te zetten, worden de dames naast ons en het stel achter ons van een voorgerecht bediend, het hoofdgerecht en het nagerecht....
Ik begin mijn verveling maar in tweets te uiten

en na een kwartier laat ik als hashtag zelfs de naam van het hotel vallen.

Na méér dan 20 minuten, of is het meer dan een half uur (?), vind ik het welletjes. Ik begeef me naar Head Quarters: "Hoe lang denken jullie nog nodig te hebben om 2 ijsjes te maken? Het duurt nu al meer dan 20 minuten" zeg ik ook nog eens heel beleefd edoch wel heel dringend.
"Eh, ik vind het ook lang duren...", is het eerste gestamel en 25 seconden later aan tafel nog een keer, dat de keuken het heel erg druk heeft en nog géén minuut later, ik herhaal, nog géén minuut later, staan er 2 grote borden met vers fruit en 2 stukken ijs, vers afgesneden van een boomstammetje...., met wederom dezelfde kutsmoes. Om me heen kijkend zie ik een amper voor de helft gevuld restaurant. Hoezo druk?
Op: "Moest dát nu zo lang duren....?", krijgen we alsnog een goedmakend antwoord: kopje koffie, glazenwasser...?". Nou,vooruit dan maar, zucht...

Ware het niet dat we van tevoren al voor de maaltijd betaald hadden, anders waren al lang vertrokken, uiteraard. De cola en dat ene wijntje rekenen we af, en nee, ze krijgen geen fooi, alleen de opmerking dat ik dat 2e wijntje nooit gehad heb.
Jammer dat dit een domper is op de, tot nu toe verder, perfecte bediening in dit hotel.

Naar Amersfoort

Oké, today's the day!!

Na een lekker ontspannen ochtendje is het: op naar Amersfoort.

Nog even de tank vullen met goedkope benzine uit Veldhoven valt vies tegen. Ook de Shell, bij de hoge rotonde, heeft in navolging van Gulf en Esso zijn prijzen met 7 cent verhoogd. Moet ik straks weer op zoek naar een andere pomp. Maffia, dat is het...

Maar goed, kwart over 12 vertrekken we. Voorbij Den Bosch hoor ik een vreemd geluid onder de auto of onder de motorkap. Een soort gezoem, maar niet continue. Af en toe knippert ook het rem-controle-lampje en gaat ook "STOP" branden. Toch maar voor alle zekerheid een parkeerplaats opzoeken. Is één van de remmen vastgelopen? Nee, toch niet. Tenminste géén van de 4 de wielen is warm. Niets gevonden en dus weer op weg. Inmiddels is de spoedreparatie aan het wegdek op de A28, gelukkig, al helemaal voorbij als wij er langs scheuren. Wéér een file gemist.

Half 2 staan we op de parkeerplaats van Berghotel Amersfoort. Precies een uur en een kwartier over gedaan..

Inchecken is zo gebeurd en dan zitten we op een comfortkamer op de 4e verdieping.

De koffers uitpakken en de inhoud her en der verspreiden over de kamer. Zo, nu is het ónze kamer.

Home Sweet Home.

Er is, toevallig, vandaag een groot evenement in het hotel. Daardoor is het restaurant de hele dag gesloten. Zo zit er voor ons vandaag niets anders op dan de lunch elders te gaan genieten. Er wordt ons heel beleefd een fiets aangeboden als goedmaker, maar die mogen we alleen lenen om ergens anders te gaan lunchen en dus hebben we dat aanbod ook heel beleefd afgewezen. Nee, geef ons dan maar de Scénic. Die brengt ons bijna feilloos naar een parkeergarage aan de Koestraat.

Eenmaal buiten de parkeergarage doen we ons te goed aan een lunch bij "Bij Mario". Vrouwlief houdt het bij brood met kroketten terwijl ik voor de Megaburger ga. En wat voor Megaburger. Een homp gehakt vlees van 225 gram, aan alle kanten over een opengewerkt broodje uitstekend en voorzien van gebakken uien, champignons, ei, wat sla, wortels, tomaat en komkommer en uiteraard de mayonaise en curry. Man, man, wat een koningsmaaltijd, tenminste voor mij!

Met zo'n zware lunch is het nog wel de vraag wanneer het avondetengevoel zich aanmeldt.

Maar goed,dat is zorg voor later. Intussen gaan wij de binnenstad van Amersfoort verkennen.

Eerst maar eens op zoek naar de VVV voor de broodnodige informatie.

Het is gaan regenen en lekker slenteren door de binnenstad is er niet bij. Het is meer van droog naar droog lopen. Van Hema naar V&D zo gezegd.

We moeten nog wat versnaperingen inslaan voor op de kamer. Dat worden stiekem zo'n 2 tassen vol. Daarbij ook een fles witte wijn, voor de gezelligheid.

Terug op de kamer gaat de tv aan en spreiden we de buit over de kamer. De fles wijn gaat alvast open, Vrouwlief lust hem niet, ik wel, en een uur later is de fles al bijna leeg....

Het is intussen al donker en voordat "The Voice..." begint maken we nog even een ommetje door de omgeving van het hotel.

Keurig op tijd voor "The Voice..." zijn we terug op de kamer. Na nog een kaasbroodje, bierworstjes, pindarotsjes, chocola, snoep en het laatste restje uit de fles... begint de wijn zijn werk te doen. Ik maak het einde van "The Voice Of Holland..." in ieder geval niet meer mee.

Nog even naar de fysio

Behalve dan, dat mijn linkerbeen nog steeds zo stijf blijft, gaat het wel een heel stuk beter. Geen pijn meer in mijn linkerkuit. Nog wel stijfjes en het voelt nog niet hetzelfde als rechts. Alleen die enorme stijfheid.

Marjolijn gaat weer stevig aan de slag.
Eerst dat linkerbeen in allerlei bochten en hoek wringen en daarna met de naalden er tegenaan. Eerst een paar keer stevig in het bovenbeen en daarna, nog steviger in mijn heup. Als toetje nog wat prikkers in mijn linkerkuit en dan mag ik weer naar huis hinken.
Vorige keer was het na een dag over. Dan ga ik er vanuit dat dat nu ook het geval zal zijn.
Vanmiddag zit ik in ieder geval wel een uurtje stil in de auto richting Amersfoort.
Volgende afspraak is volgende week donderdag omdat ik vrijdag mee doe met de Railsport sportdag. Dan kan ik 's avonds wel niet mee trainen met de baantraining, maar dat is niet zo erg omdat ik de dag erop weer volop aan de beurt kom.

Baantraining in mijn eentje

Niet dat Dorie er vandaag niet is (zij gaat vandaag naar het circus, of beter gezegd, naar een ander circus) maar ik doe nog niet helemaal mee met de training van groep 1. Alleen nog maar de warming-up. Zelfs de loopscholing niet. En verder gewoon een eigen training, in mijn eentje...

Zelf heb ik in gedachten om na de warming-up 1 km. te doen, afwisselen met 200m. wandelen en dat dan 4x. Het zullen geen 1 kilometertjes zijn maar wat meer omdat ik gebruik maak van de baan 6. Dus 2½ rondje dribbelen, een ½ rondje wandelen en dat dan 4x.

Ik ga het beslist rustig aan doen en zo  constant mogelijk. Dat lijkt me niet zo slecht af te gaan. Op mijn klokje gaat elke 1e ronde in 2:43 en elke 2e in 2:44. Bij de 4e run verhuizen we naar baan 3 en dan scheelt het opeens wel in tijd.

De andere groep 1-ers doen wel hun opdracht van de kern en zij lopen ook bijna allemaal sneller dan ik. Ik laat me niet verleiden en op gevoel weet ik toch vrij constant te lopen.

Misschien nog 2 weken en dan kan ik weer met hen mee. Misschien nog niet helemaal met de loopscholing maar dat zien we dan wel weer.

Fitness, na 3 maanden weer

Inderdaad, 3 maanden niet geweest.
En dan kom ik eigenlijk alleen weer voor mijn conditie herstel.
Programma voor vandaag:


- 1km. warm wandelen
- 2km. dribbelen op 9km/u
- 1km. wandelen
- 2 km. dribbelen op 9km/u
- 10min. uitwandelen van 6km/u naar 4km/u

Volgende keer doe ik geen 1km. inwandelen meer. Dat duurt op 5km/u, 12min. en dat is aardig lang op een loopband. En dat geldt ook voor de kilometer wandelen tussendoor.

Tja. Het dribbelen op 9km/u is noodzaak. Voor het herstel mag ik gewoon nog niet harder,maar het duurt zo wel lang. Er is constant de neiging om sneller te willen. Gelukkig is de loopband onverbiddelijk.

Het lopen is genoeg geweest voor vandaag. Ik heb nog andere afspraken en dus laat ik het vandaag hierbij.

De standen van deze week

Elektriciteit: Stand = 141.879 Verbruik = 77kWh (+9)

Oké, het wordt steeds later licht en steeds vroeger donker. Dat betekent dat de verlichting in huis al vroeger aan gaat. Maar dat kan niet alleen de oorzaak zijn van de hoge stijging t.o.v. vorige week. Misschien wat meer wasmachines gedraaid en in ieder geval 1x dat mijn computer 's nachts heeft aangestaan omdat hij na het uitschakelen dat blijkbaar niet deed

Gas: Stand = 25.027 Verbruik = 6m³ (0)
Nog steeds mooi.

Gewicht: 84,7kg (-1,1)
Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat mijn weegschaal de eerste keer, of eerste paar keren, een veel hoger gewicht aangeeft. Altijd minimaal 1,5 kg meer. Ik laat hem voortaan rusten, neem mijn douche en daarna ga ik er nog een keer op staan. Dan geeft de hij een heel andere waarde aan. En dat keer op keer. En dus hou ik dat maar aan. Scheelt ook nog minstens 1,5 kg.!

GVAC trimlopen, testrun

Ik mag vandaag weer eens een trimloopje proberen. Deels hardlopen, deels wandelen.

Het wordt de korte route, 3,9km, waarvan de eerste 2km hardlopen, in het bos de doorsteek naar de Moormanlaan wandelen en dan weer in galop naar de atletiekbaan.

Ik ben er op tijd en met nog zo'n 10 minuten voor de start wil ik gaan inlopen. Het verbaast Dorie, maar ze gaat er toch in mee. Ik wil nu eenmaal goed voorbereid zijn. Ik begin namelijk al aardig ongeduldig te worden dat ik nog steeds niet zo kan lopen zoals ik graag zou willen. En ik wil toch voor de koude periode begint, mijn conditie toch minstens weer op peil hebben.

Het is vandaag wel heel erg rustig bij de trimloop. Amper 30 deelnemers denk ik. Dat zal ongetwijfeld ook te maken hebben met de Stoelloop in Oirschot, gisterenavond en de halve marathon in Deurne vandaag en natuurlijk de 24 uursloop in Meerhoven dit weekend. Maar misschien ook met de regen die voor vandaag is voorspeld.

In ieder geval regent het nu niet. Sterker nog, de grijze wolken maken rap plaats voor een blauwe lucht.

We starten samen, Dorie en ik. Bij de afslag van de korte route zal zij rechtdoor gaan voor de grote ronde. Verder is het plan om de 2 kilometers met 10 per uur te doen, dus 6 min. per km.

We passeren het 1km. punt in 6:07. Dat valt tegen! Niet zo zeer de tijd, maar ons gevoel dat we best wel hard gingen, zeker onder die 6 minuten. Afijn, we houden het tempo maar aan en sluiten uiteindelijk aan bij Anita en Noud. Niet voorbij gaan, adviseer ik Dorie nog en dan sla ik links af het bospad in. Net voorbij de lantaarnpaal is het 2km en dan klok ik 11:52. Aha, dus toch ingelopen.

Ik voel me goed, maar moet toch volgens afspraak dit stuk door het bos in wandeltempo gaan doen. Dat doe ik weer ouderwets, ik denk in 6km per uur. Eenmaal op de Moormanlaan gaat de motor weer aan.

Ik klok op het 5km.punt van de grote ronde. Als ik straks het 6km.punt passeer, weet ik tenminste met welk tempo ik de terugweg gelopen heb.

Het tempo voelt steviger dan de eerste 2 km. maar ik kan het met mijn ademhaling nog aan. Op het 6km. punt blijk ik over deze kilometer 5:25 gedaan te hebben,wat overeenkomt met ruim 11km/u. Niet slecht! Even nog doorzetten tot aan de atletiekbaan en dan kom ik als allereerste loper binnen in een tijd van 23:21. Toch mooi een gemiddelde van 10 km/u , en dat is inclusief de wandeling door het bos.

Nadat ik 2 rondjes op de baan heb uitgelopen, komt Dorie binnen in 36:28. Over een afstand van 6,35km. is dat een gemiddelde van 10,45km/u. Daarbij is ze toch Anita en Noud voorbij gegaan. Als ik haar de eerste 2km niet had opgehouden was het wellicht nog sneller geweest.

Het wordt écht tijd dat ik weer terug kom!

Geen Vrijbuiters, geen Stoelloop

Toch geen Vrijbuiters vanmorgen.
Te moe, te veel last van slaap, en ik schijn niet eens de enige te zijn die daar last van heeft.
Maar goed, tegen de avond is er dan wel de Stoelloop in Oirschot. Voorheen nog de Jazz-loop.
Zelf kan ik daar nog niet aan meedoen, maar meegaan om te kijken naar alle inspanningen van al die andere collega's is natuurlijk ook leuk. Dus gaat ook mijn fototoestel de rugzak in.

Nee, vandaag rij ik niet met Dorie en Johan mee. Dat zou voor hen of voor mij een te grote omweg zijn. Laten we elkaar dus maar mooi ergens in Oirschot treffen.
Helaas, de social media vandaag gemist. De snelweg naar Tilburg is afgesloten, en dus ook de snelweg naar Oirschot. Ik ben niet de enige, denk ik, want op de snelweg staat al een file en de parallelweg en de snelweg vormen samen een nog langere file. Daar heb ik nu dus helemaal geen zin in. Ik ken de binnenweg naar Oirschot niet eens (meer). Ik heb het al gehad en ik heb het al gezien, voor vandaag. Ik ga vlug terug naar het Hileind, in Veldhoven. Jammer maar helaas.

En dan hoor ik later dat het best gezellig was, met ijs op het terras en zo... Jaja, wrijf het er maar in!

Weer op bezoek bij Lady Cactus

Het is weer een week geleden en vandaag ben ik al om 8 uur 's morgens aan de beurt.
Ik ben overigens niet eens de eerste!

De oranje tape van vorige week heb ik vanmorgen verwijderd.

Mijn linkerbeen is nog steeds stijver dan mijn rechter. Die wordt daarom nog onder handen genomen. En natuurlijk gaat de speld er weer in. En natuurlijk doet het nog steeds pijn en natuurlijk zweet ik als een rund tijdens de behandeling, maar ik begin er al aan te wennen, alhoewel, sommige dingen wennen nooit.

De tape hoeft er in ieder geval niet meer op. Ik had overigens al "blauw" in gedachten, voor het geval dat...

De behandeling is vandaag overigens wel snel niet meer voelbaar.

Ik begin er dus tóch al aan te wennen, blijkbaar.

Een proefrondje "hardlopen"...

Het voor mij welbekende rondje Zeelst-Oost.

Ik moet het toch langzaam aan weer gaan proberen.

Ik begin met 12 minuten wandelen. Bij 5km/u zou dat 1km. zijn, maar het duurt wel verekkes lang, zo.
Daarna 12 minuten dribbelen. Ik ben dan het Hileind al weer voorbij en begin weer met wandelen. Ik merk echter dat mijn benen al wat verzuren en dat betekent dat het tijd wordt om er mee te stoppen.
Ik draai vanaf de Biezenkuilen het Hileind vanaf de andere kant weer op, richting huis.

Het is genoeg geweest.
Het was ook maar een proefrondje en best wel geslaagd, zo ver.

Zeer benieuwd na de afgelopen week...

Elektriciteit: Stand = 141.802, Verbruik = 68kWh (-1)

Gas: Stand = 25.021, Verbruik = 6m³ (+2)

Gewicht: 85,8 kg (+0,7)

Zucht.... Maar ik had het al voorspeld. Met een verjaardagsfeest met kilo's gebak en kilo's eetbare kado's, wat verwacht je dan.....

Bobbejaanland 2013

De "Groenen" traditie wordt alleen nog maar voortgezet door de Dietermannetjes. Dit jaar gaan ook nog Mark en zijn 2 kinderen Kane en Jacky mee.
Om half 9 is er dan nog de koffie op het Hileind maar om 9 uur is dan iedereen vertrokken. Nu gaat Bobbejaanland pas om 10 uur open, maar er moet nog getankt worden en gepind en Marcia moet haar kaartjes bij de kassa nog halen.

De weg naar Bobbejaanland is tegenwoordig iets anders. Maar liefst 2 rotondes zijn hier omgebouwd naar een "gewoon" kruispunt. En dat is natuurlijk vreemd. Daar waar in ons land elk kruispunt verandert in een rotonde worden ze hier blijkbaar opgeheven. We denken zelfs dat ze verkocht zijn aan Nederland. Nee, dat is niet eens een Belgenmop.

Op het terrein van Bobbejaanland aangekomen is het al een drukte van belang. We zijn zelfs de laatsten die de linkerparkeerplaats op mogen. En dan te bedenken dat het nog zeker een kwartier voor opening van het park is.
We kunnen Marcia niet vinden en omdat we vermoeden dat ze al binnen zit te wachten, gaan wij ook naar binnen. Mis dus, want ze zaten namelijk nog buiten te wachten, maar nu niet meer voor lang.

We beginnen onze dag met... koffie op de standaard plek, in de buurt van de opslag voor groepen. Daar maken wij overigens geen gebruik van. Voor die € 10,00 hebben we onze buggy's en karretje meegenomen.
Terwijl de koffie genuttigd wordt maken de kinderen plezier in de klimtoren, maar ook in het treintje en de piratenbootjes, en in vliegtuigjes. Helaas zijn de vrachtwagentjes buiten bedrijf vanwege onderhoud.
Daarna is het inpakken van de koffietafel en verder het park in. Het is écht druk! Zo druk hebben wij het nog nooit meegemaakt. Het schijnt dat het vandaag de laatste dag van de vakantie is, hier in België. Dat zou in ieder geval heel wat verklaren dat het hier bij de Typhoon poeppiedruk is.
Bij binnenkomst in de hal voor de Revolution is het nog rustig, maar terwijl wij wachten op de kinderen en kleinkinderen die de Revolution in zijn gegaan, stroomt de hal opeens helemaal vol. Daar waar het eerst nog hartstikke rustig was, staat nu een rij van wel 20 meter.
Daarna volgen nog de andere attracties: King Kong, de zeilbootjes, de zweefmolen, de glijbanen, kortom gewoon alles wat er nog volgt.
Tussendoor houden we nog een gezamenlijke lunch. Laten we dat nu net doen op één van de tafels voor een snackbar. Al die gezichten uit de rij voor de snackbar kijken goedkeurend, afkeurend, verbaasd, naar wat er zich op onze tafel afspeelt.
Eerst het tafellaken erover en dan wordt hij pas echt gedekt. Bordjes, bekertje, broodjes, boter, ham, kaas, jam, knakworst, frankfurters.... Kortom, een complete picknick. Tijdens de lunch hebben alle kleinkinderen hun draai gevonden in één van de kiosken.
En.uiteraard is er vandaag ook nog de groepsfoto.

Het is 6 uur en de oproep om het park te verlaten heeft al diverse keren geklonken, maar net als wij, schijnt niemand echt haast te hebben. Ook het personeel niet. Men lijkt hier uit te gaan van een sluiting om 7 uur, zo lijkt het. Zo wordt de souvenirswinkel nog uitgebreid bezocht evenals het peperdure snoepwinkeltje. Maar dan is het uiteindelijk toch tijd om Bobbejaanland te verlaten. Daarvoor moeten we nog wel op de uitrit een Nederlander (hoe kan het ook anders) in een dikke Volvo voorbij omdat die al 2 minuten twijfelt of hij nou links of rechtsaf zal gaan. En iedereen volgt mijn voorbeeld, ook uiteraard. Voordat we verder richting Nederland gaan, nog even wat goedkope benzine tanken. € 1,57 per liter tellen we neer en dat is met de Gulf bij de rotonde in Veldhoven, een verschil van € 0,28 per liter. Tel uit je winst.!

Bij de enige rotonde die we nog op onze route tegenkomen gaan we linksaf. Verderop is namelijk een friettent waar we ons avondeten zullen gebruiken.
Niets ten nadele van de werklust van de uitbaters maar het duurt ontzettend lang voordat de 4 klanten voor ons geholpen zijn. In ieder geval zitten wij pas een uur na aankomst achter ons "klein" frietje. Klein tussen aanhalingstekens omdat dit voor Nederlandse begrippen al een grote friet zou zijn. Overigens wel lekker, hoewel voor een gehaktbal speciaal ik curry gewend ben en niet die flauwe tomaten ketchup.

Als we uitgegeten zijn scheiden onze wegen. We vertrekken nog wel gezamenlijk, maar ieder gaat van hieraf zijn eigen weg en eigen tempo richting eigen huis en haard.
Ondanks de grote drukte is het toch weer een hartstikke leuke dag geweest en heb ik weer veel foto's geschoten.

(I.v.m. mijn achterstand met bloggen, volgen de foto's wat later, maar het totaal is wel al HIER te zien.)

Veldhoven 10 miles

Uitgenodigd om vandaag foto's te gaan maken van dit evenement ga ik alvast in de ochtend richting de Kempen Campus. Iedereen is al driftig in de weer met zijn of haar taak.

Ik loop intussen overal tussendoor en schiet mijn plaatjes. En iedereen vindt dat ook prettig gezien de keren dat er naar me gezwaaid wordt.

         

Een paar uur later ben ik weer. Bijna alles is inmiddels klaar. Een aantal zaken zijn wel gewijzigd. Zo zie ik dat de vlag van Loop & Leef niet meer in de vlaggenmast hangt maar tussen de reclameborden in de sporthal. Ook zijn de inschrijfbordjes danig gewijzigd. Met stift nog wel, waar blijkbaar niet iedereen blij mee is. Na nog wat foto's van de verkeersregelaars instructie ga ik weer huiswaarts. Straks ben ik weer als de wedstrijden van start gaan.

       

Mijn timing is niet zo goed. Kom er thuis achter dat de Kiddyrun al om half 5 start. Dat wordt na een haastige hap, haasten geblazen. Dus toch maar met de auto i.p.v. met de fiets.

Het is inmiddels al behoorlijk druk op de Kempen Campus als ik arriveer. En ik ben nog ruim op tijd. Gelukkig!

Er zijn behalve Peter en ik nog meer fotografen actief, zo blijkt het. Zo krijgen we hopelijk nog meer variatie in foto's. Valt me wel op dat mijn apparatuur behoorlijk antiek afsteekt t.o.v. die van mijn collega fotografen. Maar ach, hij doet het nog steeds en tot nu toe hoor ik alleen maar goeds over mijn werk...

Na een vrolijke warming-up van Marjolijn en Frits mogen de kleinsten van start. Als ze hun rondje over de baan hebben voltooid is het de beurt aan de Kidsruns.

         

De Kidsrun van 1 km. start op het 100m. punt van de atletiekbaan, maar het parkoers gaat meteen van de baan af, over de sintel voetpaden en dan over het fietspad terug naar de baan waar de lopertjes op het startpunt van de 100 meter weer de baan opdraaien voor de laatste loodjes.

         

De 2,1km.-versie van de Kidsrun doet nog een extra rondje buiten de baan voordat zij op hetzelfde punt de atletiekbaan opdraaien. Het is verbazingwekkend hoe snel dat klein grut al is over die 2,1km.

                 

En dan is het de beurt aan de "groten". Zowel de 10 Engelse mijl alsook de Halve 10 Engelse mijl starten tegelijk onder de blauwe boog. Maar niet voordat eerst nog Mark Jacobs in het zonnetje is gezet.

De instructies ten spijt gaat het toch al direct na de start fout. De vooruit rijdende motor rijdt na 100 meter meteen van de baan af terwijl er eerst 3 kwart op de baan gelopen had moeten worden. Daarmee wordt het parkoers zo'n 80 meter langer. De lopers hebben het echter niet in de gaten, en nu loopt iedereen "fout", gelukkig!

Terwijl Peter zijn fotoreeks her en der op het parkoers maakt, blijf ik op de baan. Ik heb me danig vergist in het aantal foto's dat ik dacht te gaan maken. De reserve batterij heb ik wel.en het reserve geheugenkaartje ook, maar zelfs die laatste blijkt niet voldoende te zijn. Met wat kunst en vliegwerk, delete, kleinere resolutie enz. lukt het me uiteindelijk toch om aan de gang te blijven.

Als Ingrid de rode lantaarn binnen brengt zijn we net de 2 uur gepasseerd.

               

(meer foto's volgen...)

Tijdens de prijsuitreiking vind ik het inmiddels wel hoog tijd om iets warms aan te trekken. De temperatuur is al zover gedaald dat de korte mouwen nog maar verre van behaaglijk zijn. Ook is er eindelijk tijd om me goed te doen aan de broodjes worst van Ludiek en wat te drinken, want tja, daar is niet veel van terecht gekomen.

In de kantine schiet ik nog mijn laatste sfeer foto's en dan is het richting huis.

Het is inmiddels dan al pikkedonker.

Wat mij betreft mag dit wel een geslaagde dag genoemd worden.