Texel dag 5 - Oudeschild en Oosterend

Een bezoekje aan de bierbrouwerij in Oudeschild, of in ieder geval, bijna in Oudeschild.

Nee, het wordt geen rondleiding. Dat heeft iedereen inmiddels al zo vaak gedaan en ook ik zit daar niet echt op te wachten. Ook geen proeverij of het nuttigen van het gerstenat, daar is het nog veel te vroeg voor. 

Nee, we komen gewoon om wat te kopen. Voor mij worden dat 4 flesjes Texels Storm Bock en een bijpassend kelkglas.

Dan is het op naar Oosterend naar de slijterij.

De slijterij verkoopt hier ook handgeschilderde leien plaatjes met teksten, naamplaatjes of huisnummers. Alleen daar heeft de schilder 2 werkdagen voor nodig en ons rest nog maar één werkdag. Dat betekent dat An, want zij wil graag zo'n naamplaatje hebben, pas een volgende keer zo'n plaatje kan bestellen. Dus over ongeveer 2 jaar. Of laten opsturen, maar dat ziet ze niet zo zitten want dan kan ze het plaatje ook niet zelf uitzoeken. Maar de "schilder" is ook nog eens 70 jaar oud en erg veel op vakantie.
Wie weet hoe dat in de toekomst nog afloopt.

    

In de wijnkelder blijkt dat je ook nog eens lege leien plaatjes kunt kopen en daarmee wordt het uiteindelijk een doe-het-zelf naamplaatje.

Er wordt nog een lading wijn ingeslagen en dan is het terug naar de villa.

Terwijl ik in, de avonduren, mijn blog bijwerk, waaronder het bericht van de 60 van Texel, kijkt de rest naar mijn meegenomen DVD's: The Sorcerers Apprentice en Silver Linings Playbook.
Morgen geen training, dus lekker uitslapen...

Texel dag 5 looptraining Ladies Day

Ook vandaag ben ik trainer en vandaag gaan ook de dames mee.

Gisteren al werd duidelijk dat de training wel afgestemd moest worden op het zwakke geslacht.

Ik heb er een nachtje over geslapen en mijn besluit is om eenzelfde training als gisteren te doen, maar dan korter, 12,5 minuut en dan omkeren i.p.v. 20 minuten. Dorie en Anja mogen nog even steggelen over, of het nu 12,5 minuut zal zijn of 15, maar Anja beslist uiteindelijk dat het toch 12,5 minuut wordt.

De hele nacht is de wind rond de villa te keer gegaan. Heel wat anders dan de voorgaande dagen. Toch is het volgens het weerbericht op de smartphone maar windkracht 5. In de loop van de dag zal het zelfs gaan afnemen. Maar daar is nu nog helemaal niets van te merken.

Ook is de zon achter een heel dik wolkendek verdwenen. Het vrolijke Texel ziet er nu opeens somber uit. En dan regent het niet eens. Nog niet...

We gaan weer rustig van start, maar door het ontbreken van het zonnetje voelt het een stuk frisser aan dan gisteren.

Het strand is lekker breed met laag water zodat we ruime keus hebben waar we willen lopen. Alleen de wind is hard en ruig. We worden gegeseld door hevige windvlagen en gezandstraald door het opstuivende zand. Na de 20 minuten van gisteren voelen deze 12,5 minuut als een appeltje, eitje.

Op het uur "U" keren Leo en ik om. Dorie en Anja hebben dan al een achterstand maar draaien ook om zodra wij hen op de terugweg passeren.

Met de wind in de rug en een hard strand vliegen we. In no-time zijn we weer terug bij de strandopgang/afgang. Ik stuif het rulle zand op en omhoog het strand af.  Dan wacht die gemene bult van het duin nog maar dan sta ik na 21:19 stil voor de villa.

Dorie die tot aan het rulle zand samen met mij gelopen heeft, verliest op kracht zo'n 22 seconden over het laatste stuk rulle strand, 21:41 en Leo, die ook voortduren direct achter ons liep verliest nog eens 10 seconden extra, 21:51. Anja sluit de rij met 23:05. Alle tijden zijn de tijden die op de stopwatch van de trainer, moi, zijn geregistreerd. Alleen voor de afstand ben ik afhankelijk van de GPS-ers. 3,18 en 3,19km wordt er geroepen. Voor mij is dat een enkele afstand van 1,59km. Inderdaad, zo weinig in 12,5 minuut op de heenweg.... ( oftewel 7,63 km/u)

Uiteraard zijn de prestaties op de terugweg wel heel anders.

Jim     8:49 = 10,82 km/u (totaal gemiddeld: 8,95 km/u)

Dorie  9:11 = 10,38 km/u (totaal gemiddeld: 8,80 km/u)

Leo     9:21 = 10,20 km/u (totaal gemiddeld: 8,73 km/u)

Anja 10:35 =    9,01 km/u (totaal gemiddeld: 8,27 km/u)

Dit is de laatste training hier op Texel.

A.s. zaterdag wacht de eerste trimloop weer:

De Grensloop in Reusel.

Texel dag 4 - Den Burgh en De Koog

De recreatie van dag 4 bestaat uit een dagje naar Den Burg.

Dat houdt dan in dat de dames allerlei winkeltjes bezoeken en de heren buiten met de honden mogen vernikkelen in de ijzige noord-oostenwind die zich met kracht door de smalle straatjes en steegje van Den Burg perst. Het is dat de zon schijnt zodat het nog net een mooie dag lijkt, maar de dikke jassen, sjalen, mutsen en handschoenen van al wat menselijk is en hier rond struint (al dan niet in rolstoel) geeft aan, dat na 2 weken lente, van lente nog totaal geen sprake is.

Natuurlijk is de opbrengst van het aantal bezochte winkels nihil, maar dat is ook niet zo verwonderlijk.

Uiteraard hoort er wel even een bezoek aan een horeca gelegenheid bij. Nee, geen terrasje, maar gewoon binnen bij het open haardvuur van 3 lcd-schermen. Ik mag wel verraden dat ik van tevoren, ondanks de ijzige wind, maar dankzij het zonnetje, alvast een voorschot op de zomer heb genomen en mezelf getrakteerd heb op een flink softijsje...

Terug in de villa neem ik, als trainer, nu de dames mee... op boodschappentocht. Maaaarrrr... voordat we naar de Lidl gaan, moet eerst nog de winkelstraat van De Koog door geslenterd worden. Gelukkig ben ik dat wel gewend.

Terwijl An en Anja, bij de Lidl, de broodnodige ingrediënten voor het avondmaal verzamelen, ontfermen Dorie en ik ons over het nagerecht: 

2 sinaasappel-chocolade-ijstaartjes uit de aanbieding!

Omdat ik trainer ben mag ik ook nog eens de zwaarste tas naar huis dragen. 

En omdat Anja het altijd beter weet, moeten we haar volgen op weg naar de villa. De kortste omweg wordt dat, uiteraard, maar misschien is dat ook wel bewust omdat ik de zwaarste tas moet sjouwen en de trainer ben. 

Ook voor morgen.....

Het avondeten wordt door An en Leo verzorgd.
De 2 ijstaartjes mag ik eerlijk verdelen: ieder een kwart en ik een halve ijstaart, hahaha....

Texel dag 4 training

Het is woensdag en dat betekent dat in Veldhoven vrouwlief vandaag moet werken.
En zo gebeurt het dat we vanmorgen van 5 voor half 6 tot 6 uur intensief WhatsApp-contact hebben. Mijn WhatsApp ringtone heb ik voor alle zekerheid na 2 berichtjes maar uit gezet zodat niet de hele villa ook zo vroeg wakker wordt.
En dan is het wachten tot het tijd is om op te staan. Dat wordt weer pielen met de smartphone. Half 9 is laat genoeg en met mijn loopkleren aan sta ik in ieder geval op tijd klaar voor de training in de woonkamer.

Voor vandaag ben ik tot trainer gebombardeerd. En dan te bedenken dat de dames niet eens meegaan. Nee, alleen Johan, Leo en ik zijn de die-hards.
Ik stel voor om van huis uit naar het strand te lopen. Op het strand aangekomen, verder langs de zee tegen de wind in, totdat we 20 minuten gelopen hebben. Dat moet in een rustig tempo gaan. Na precies 20 minuten is het direct rechtsomkeert en dan op eigen tempo,dus zo hard als je zelf wilt, terug naar het startpunt.

Het is koud omdat het weer behoorlijk hard waait. Volgens de verschillende weerberichten op de smartphone varieert de de gevoelstemperatuur tussen de -6 en -8 graden Celcius. Voor mij genoeg reden om de bivakmuts weer te gebruiken.
Ondanks die temperatuur en wind is het wel een prachtige lentedag met een volop schijnend zonnetje.

Zoals afgesproken lopen we rustig naar het strand. Eerst natuurlijk die bult van het duin over en dan het strand op. Het is nog geen hoog water en er is nog een aardig stuk goed begaanbaar strand langs de vloedlijn beschikbaar. Alleen die straffe wind... "Dus zo moeten die deelnemers op de 60 van Texel zich gevoeld hebben, eergisteren".

Het is maar 20 minuten, maar toch duurt het stiekem lang, zo, over het strand.
Als het eindelijk zo ver is gaat ieder op eigen tempo terug naar Villa Kakelbont. Johan voorop, uiteraard en ik er achteraan. De onderlinge afstand wordt niet erg groot, maar Johan loopt dan ook nog wat rustig na die 60km van eergisteren. Mijn tempo ligt wel hoger, dat is te voelen, maar dat mag dan ook wel, nu we die harde wind in de rug hebben. Nog 2 zware stukken scheiden ons van het eindpunt, te weten de strandafgang met dat losse, rulle zand en daarna de steile duinovergang.

Johan is er het eerst bij het eindpunt met een terugtocht in 14:33. Ik doe het toch niet veel slechter met 15:24 en Leo volgt met 16:15. De enkele afstand blijkt GPS-gemeten 2,58km. te zijn.
Daarmee is de "heenweg" gegaan met een gemiddelde snelheid van maar liefst 7,74km/u...!!(ahum...)
Het ging weliswaar rustig aan, maar voor mijn gevoel toch niet zó rustig.
Mijn "terugweg" is met 10,05km/u gegaan. Gelukkig stemt dat wel tevree.
Het totale gemiddelde: 8,75km/u.

Na deze 2 dagen hardlopen heb ik weer het gevoel gekregen terug te zijn op het loopfront.
Als de winter nu echt afgelopen is, heb ik goeie hoop voor mijn conditie.

Texel dag 3

Na de ochtendtraining, de douche-estafette, en de lunch/brunch is het even tijd voor ontspanning in de zonovergoten woonkamer. De temperatuur binnenshuis is bijna op sauna hoogte, maar dat moet wel omdat de verwarming in de keuken anders niet aanspringt. Daarom lijkt het in de woonkamer warempel bijna lente...

De middag brengen we door in Cocksdorp, bij de immer stormachtige vuurtoren en in Oosteren voor de slijterij,die alle doordeweekse dagen gewoon open is,behalve dinsdag. En vandaag is...dinsdag, en dus onverrichter zake terug naar De Koog in afwachting van het avondeten.

Dat doen we in de Catharinehoeve in Den Burg, een restaurant annex pannenkoekenhuis. Dat laatste,daar gaan we voor. Eenmaal ter plaatste treffen we louter Duitse kentekenplaten aan en 1 verdwaalde Belg. En daarmee is nagenoeg de hele parkeerplaats gevuld, nadat ook wij onze enige Nederlandstalige kentekenplaten er tussen gefrot hebben. Het is dus druk!
Binnen gekomen krijgen we het elektronische schotelbelletje aangereikt, nummer 222. Als de lampjes aangaan zijn er 7 plaatsen vrij. De verwachte wachttijd van 20 minuten klopt aardig en daarna mogen we onze pannenkoeken uitzoeken.

Die zijn goed gevuld. Mijn pannekoek English Breakfast, voorzien van bacon, worst, ei, champignons en kaas mag er echt wel wezen. Het zou voor mij ook genoeg moeten zijn, eigenlijk, maar omdat Dorie een kwart pannenkoek over heeft, offer ik me toch maar weer op om haar uit de brand te helpen. Zo heeft ze daarna tenminste nog plek voor ijs als toetje.Ik trouwens ook...

De dag na de 60 van Texel

De afspraak voor vandaag is, dat we een trainingsloopje gaan doen over het strand en via het duingebied terug. Johan zal het niet afmaken gezien zijn "toestand" na de 60 van Texel van gisteren. Vertrek om 9u.

Om de een of andere reden wordt er (bijna) alom gedacht dat 9 uur veel te vroeg is voor mij en dat ik na verwachting niet uit bed kan komen.... Ze kennen me dus niet.

Oké, ik geef toe, sinds mijn burnout van vorig jaar gaat mijn wekker niet meer om 10 over 5 maar pas om half 6 's morgens af, maar dat is toch nog altijd vroeger dan de gemiddelde kantoorbaanwerker.

Om 6 uur is het de eerste keer dat ik uit bed ga, alvast naar het toilet en daarna wat pielen op mijn smartphone. Zo tegen een uur of 8 dan maar voor een wat grotere boodschap opnieuw naar het sanitair, maar dan ben ik inmiddels al wel helemaal gereed in loopkledij, uitgezonderd de ASICS.

Het is wel al 9 uur geweest als we vertrekken, na een turbo warming-up in de voortuin van de villa.

Het is voor mij de eerste keer hier dat ik richting strand loop. Het is pittig omhoog en vooral in het begin altijd al lastig vanwege mijn ademhalingsproblemen gedurende het eerste kwartier.

Het weer is prachtig. De zon schijnt volop en het waait wel, maar die wind is nu niet zo héél erg koud. Wel is het hoog water. Er is maar weinig strand. En wat er is, is zwaar, rul. Lopend over de vloedlijn gaat goed, maar de opkomende golven drijven ons telkens weer het strand op.

Johan blijft toch meelopen en wanneer we na een half uur twijfelen of we moeten omdraaien of op zoek moeten naar een strandafgang,weet Johan er wel één te vinden. Wel een zware strandafgang met klapzand en lang en steil. Eenmaal boven begint de tocht door het duingebied. Een mooi pad maar wel met lastige heuveltjes. Mijn conditiegebrek meldt zich voortdurend maar gelukkig ligt het tempo nog binnen mijn bereik.

Onder aan de duinen even een korte stop. Wachten op de achterblijvers. Daarna richting De Koog. Eerst over het fietspad, langs Ecomare en daarna via een bospad, slingerend en op en neer tot aan de weg waar onze villa aan ligt.

Dan is het nog een paar honderd meter uitlopen.

Ik klok1u09:47 om mijn horloge, maar dat is inclusief stops en het teruglopen naar de achterblijvers.

Het GPS apparaat van Dorie geeft ruim 9km aan, maar ik heb iets minder terug gelopen, dus hou ik het maar op 9km.

Naar mijn huidige maatstaven is het zwaar geweest. Maar ik mag niet echt klagen. Het is hoofdzakelijk het conditie gebrek wat parten speelt. Van de spieren (nog) geen last. Een goeie training.

En natuurlijk ook wat foto's geschoten.

1 april

Vandaag in het nieuws:

 

D66 wil stations weghalen bij NS

 

kikker in je bil

 

De 60 van Texel

Vandaag is dé dag.
De dag waarom we deze vakantie op Texel zijn aangegaan.
De dag van de 60 van Texel.

De 120km wedstrijd is al vanaf 4:35u aan de gang en de 60km start op 10:35u.De 60km estafette start weer een uur later. We zijn ruim op tijd en kunnen de auto nog fatsoenlijk kwijt. Intussen komen er verschillende 120km-lopers door, langs het startpunt. Oftewel, hebben ze er nu de helft, 60km, op zitten.

Lopend door het startvak komen we Wally ook nog even tegen en Hans Verbaandert, die hier zijn broer ondersteunt.

Als na de start het hele veld vertrokken is, gaan wij onderweg naar het eerste "ontmoetingspunt" op ongeveer 10km. In dit geval de Jan Ayeslag strandafslag. De lopers gaan hier van het strand af. Naast Luc Krotwaar zien we ook Eric Crombach voorbij komen.

Als Johan en Wally gepasseerd zijn gaan we weer op pad naar het volgende meetingpoint en zo de hele 60km lang.

Tussendoor nog even langs de villa voor een sanitaire stop terwijl Jos met de fiets op pad gaat om het tweetal de rest van de wedstrijd te begeleiden. En dan komt het. Er is geen huissleutel aanwezig. We kunnen het huis niet afsluiten. Een op-en-neertje richting Jos leert dat Jos de sleutel niet heeft en een belletje naar Anja en Leo heeft ook geen resultaat. Zij hebben echt maar één sleutel bij zich.

Terwijl wij verwoed op zoek gaan in de villa komt nog een telefoontje binnen. "Misschien in de rode jas van Leo of anders in zijn spijkerbroek..." Nou, we hebben hem gevonden en niet bij de spullen van Leo maar in de jas van Anja.... Jaja....

Wij kunnen onze begeleidingstocht gelukkig weer voort zetten.

Op "nog 15 km" is de afscheiding een feit.

Ik zie Wally alleen aan de horizon verschijnen. Weliswaar begeleid door Jos, maar Johan is in geen velden of wegen te bekennen. Pas als Wally al een tijd aan de andere horizon uit het zicht is verdwenen komt Johan opdagen. Het gaat niet zo goed, maar dat was ons al duidelijk. Hij heeft zelfs de handschoenen van Wally moeten lenen. Later zal hij toegeven hier wel te willen uitstappen, maar het toch maar niet gedaan heeft.

Volgende rendez-vous is de finish op de wielerbaan in Den Burg.

De planning van 6 uur wordt helaas niet gehaald. Niet zo verwonderlijk als je weet dat het al de hele dag waait en niet zo'n zuinig ook, en dat de lopers, minstens 30km tegen deze wind in hebben moeten ploeteren. En dat bij een temperatuur van amper een paar graden boven het vriespunt.

Hoe dan ook, ik sta klaar om de finish te vereeuwigen. Dat valt niet mee, met iedereen achter de finishlijn die het zicht op nieuwe binnenkomers ontneemt. Wanneer Wally onder het finishdoek door loopt is er nog niet zo gek veel tijd na de 6 uur verstreken. De foto mag dan wel niet 100% scherp zijn, maar onder het motto "niet geschoten is altijd mis", kan ik toch nog een heleboel mensen blij maken.

Ruim 9 minuten later is het de beurt aan Johan. Ik heb hem mooi in het vizier als hij nog net voor de finish wordt gepasseerd. Niks aan de hand, ware het niet dat die flapdrol het ook nodig vindt om voor Johan te gaan lopen. Bang om zelf nog ingehaald te worden? Wie zal het zeggen, maar door die kamikaze actie is de finishfoto van Johan niet zo fraai geworden. Daar valt helaas niet veel aan te photoshoppen.

Na de hereniging achter de finish is het tijd om terug te keren naar de villa.

De avonduren vullen we met twitteren en facebooken, SMSsen en internetten. Social media hoort er tegenwoordig immers bij. Ook bij de 60 van Texel.

De foto's staan inmiddels op internet en zijn hier te vinden.
Maar hieronder ook alvast enkele:

Energie & gewicht

Omdat ik vanaf zaterdag al niet meer in Veldhoven verblijf is het thuisfront genoodzaakt om de energiestanden op zondagavond te noteren.
En dit zijn ze dan:

Elektriciteit: Stand = 140.316, Verbruik =  73 kWh (-2)
Gas: Stand = 2.4786,  Verbruik = 54 m³ (-7)

En hier op Texel heb ik geen weegschaal en kan ik de maandagochtend weegsessie niet uitvoeren.
In plaats daarvan ben ik nog vlug, vlak voor vertrek nog even thuis op de kilometer gaan staan:
Stand: 84,5 kg, schoon aan de haak, helaas weer een stijging van 1,5kg met vorige week maandag.
En dat nog voordat de vakantie begint. Oeioei...

ASICS versus SX

Vroeger, toen de Marlboro Masters in Zandvoort aan Zee nog gratis toegang hadden.
Toen de intercity treinen nog helemaal tot bijna aan de zee doorreden.
Toen gingen ook wij nog naar het circuit van Zandvoort.
Kijken naar de kampioenschappen Formule 3.
De dag dat Jos Verstappen kampioen werd en daarmee zijn overstap naar de Formule 1 maakte.
Dat was pas lang geleden.

En vandaag, op de verjaardag van vrouwlief zie ik mijn zwager weer:
"Hé John, ik heb afgelopen zondag weer op het circuit van Zandvoort gescheurd..."
"Oh, Ja? Waarmee?"
"Mijn ASICS..."
"SX..? Suzuki SX...?"
"Nee, ASICS, mijn hardloopschoenen. Het was een trimloop over het circuit van Zandvoort..."
"Oooww... :-( "

Grappig

versus ASICS                                                               SX

Lente?

Deze week is de lente begonnen. Zeg maar gerust, alleen theoretisch. Van de echte lente is nauwelijks iets te bespeuren. Het wordt dit jaar weer een late lente. En dan nog afwachten wat het met de zomer wordt.

De standen van afgelopen week:

Elektriciteit: Stand = 140.243, Verbruik = 75kWh (+2)
Niet bijzonders, wat meer wasmachines gedraaid.

Gas: Stand = 24.732, Verbruik = 61m³ (-4)

De zoveelste winteraanval en dit keer ook weer bitter koud. Nu waren de temperaturen niet echt superlaag, maar toch net niet op record diepte. Echter de harde schrale oostenwind maakte de gevoelstemperatuur tot zelfs -16ºC. En dan is het juist die wind wat het gasverbruik opstuwt. Toch valt het me nog mee dit keer. Ik had erger verwacht.

Gewicht = 83,0kg (-1,4) maar dat wil absoluut niets  zeggen omdat ik gisteren de Zandvoort Circuit Run gedaan heb in Zandvoort aan Zee.

Brrrrr.... geen temperatuur voor de Vrijbuiters

Veel te koud!
Alle goede voornemens ten spijt ga ik er vandaag echt niet aan beginnen. Morgen moet ik sowieso weer aan de bak en die weersvooruitzichten zijn verre van rooskleurig.
Ik draai me nog maar een keer om.
De Vrijbuiters moeten het helaas ook vandaag zonder mij stellen....

Oppassen met plaatjes in mijn blog!!!

Lezers van mijn blog kennen ze wel, de plaatjes waarmee ik mijn blog wat meer smuk wil geven.

Vaak zijn het gewone plaatjes die iets met mijn onderwerp te maken hebben, maar vaak ook een foto die je vrijelijk via Google afbeeldingen van het internet kunt halen.

Ik zeg vrijelijk, want behalve de plaatjes die duidelijk van een watermerk voorzien zijn, is bij andere plaatjes niet te zien of er copyright op rust. Oké, de waarschuwing verschijnt wel dat er mogelijk copyright op rust, maar er staat niet bij dat die foto of plaatje bezit is van meneer X of mevrouw Y en dat je hem of haar om toestemming moet vragen. Oftewel, zoek maar uit.

"Cliënt" zet een foto op internet en geeft vervolgens advocaten opdracht het internet af te struinen naar dat plaatje. De aasgierige advocaten gaan aan het werk. 

Beet? Kassa!

Om die reden is de website www.kluun.nl ook (tijdelijk?) uit de lucht gegaan. Op zwart gegaan.

En dit krijg je dan te zien als je naar www.kluun.nl gaat.

Triest...

De eerste baantraining van de lente

Ondanks dat we vroeger leerden dat de lente op 21 maart begon, is die toch al gisteren begonnen, en wel om 2 minuten over 12. Hoe ik dat zo goed weet? Ik heb het, denk ik , 200x opde radio gehoord, 163x op de televisie en omdat ik niet zo veel kranten lees, daarin slechts 3x. Maar ook collega's wisten het me te vertellen. Dus het is echt op 20 maart om 2 minuten over 12.
Dan hebben we het overigens over de astronomische lente en niet de meteorologische lente.
Om 2 over 12 passeert de zon de evenaar t.g.v. de stand van de aarde.
Even uitleggen:

De meteorologische lente begint op 1 maart en duurt tot en met 31 mei.
De astronomische lente begint in de komende decennia vrijwel ieder jaar op 20 maart. Bij het begin van de sterrenkundige lente staat de zon precies boven de evenaar.  De astronomische seizoensindeling is gebaseerd op de positie van de aarde ten opzichte van de zon, de meteorologische heeft als uitgangspunt dat ieder seizoen drie complete kalendermaanden telt. Door het warmere weer van de laatste jaren begint het groeiseizoen, de lente in de natuur, tegenwoordig eerder.

Vandaag schijnt warempel het zonnetje en is het met 2ºC en 3ºC zelfs 2 tot 3x zo warm als gisteren.

Dus vandaag moet ik kan ik gewoon weer eens ouderwets naar de baantraining. In Duizel houden ze angstvallig twitter in de gaten, maar ik laat niets weten. Ik ga gewoon...
Nou gewoon! Ik start de Scénic en schrik me een hoedje van het geluid. Alsof er een heuse Ferrari motorblok in het vooronder ligt. Denk toch dat ik stukken heb. Dus wordt het met de Mercedes naar GVAC, voor alle zekerheid.


En dan ben ik ook nog wat te laat maar voor groep 1 valt dat haast niet op omdat die toch altijd binnen moeten blijven na het appél.
De groep is supergroot omdat groep 2 geen trainer heeft en zij met ons meedoen. Ik tel er wel 30 of 31.
Vanwege de nog lage temperaturen is er geen loopscholing in het sprintvak maar doen we dat dynamisch, al huppelend op de baan.
Mijn kortademigheid is verschrikkelijk. Voortdurend, al bij de minste inspanning hijg ik enorm.
De kern van vandaag bestaat uit 12x200m + 100m. wandelen.
De 12 x 200m zijn eigenlijk 6 setjes van 2x200m. waarbij de 1e 200m. op 90% gelopen wordt en de 2e op 95%, gebaseerd op de resultaten van de 6 minuten test. Helaas hebben wij die niet gedaan en daarom gaan op resp. 1:10 en 1:00 op de 200m.
200 metertjes zijn relatief kort, dus het is meer inhouden dan volhouden. En intussen ben ik "warm" gelopen want de kortademigheid is over. Ik kan weer dieper inademen en ben niet meer buiten adem.
Ik mag wel zeggen dat het door de training weer eens lekker ging.
De gelopoen 200-tjes zijn niet echt 200meter. We lopen voornamelijk in baan 2 en af en toe zelfs in baan 3, maar de portable GPS-machine van Dorie is op die rondingen van de atletiekbaan toch niet zo nauwkeurig. Afstanden van 180 en 190 meter zijn gewoon niet mogelijk of er moet wel erg laat de stopwatch ingedrukt zijn. Ik hou gewoon maar mijn tijden aan, dit keer in tienden van seconden "nauwkeurig"....

Lentúúúhh...

Eindelijk is het zo ver, vanaf 2 minuten over 12 vandaag: Lente... Jippieeee .....!

 

Ademnood

Zondag ging het lopen niet zo lekker omdat ik niet aan genoeg lucht kon komen.

Gisteren op de fitness was het al niet veel beter, maar gisteren was ook gewoon uitlopen.

Maar het wordt maar niet beter, eerder slechter.

Bij elke inspanning raak in mum van tijd buiten adem. Of het nu even naar buiten, naar de auto lopen en terug is, of even naar de slaapkamer en terug. Of een doos papier sjouwen. Telkens moet ik bijkomen van het hijgen.

Het lijkt wel alsof mijn longen gekrompen zijn.

Vandaag wil ik de rustige training op de band herhalen maar ik voel me toch te moe. Te moe van het moeizaam ademhalen, lijkt het wel. Een flesje zuurstof zou misschien best wel eens verlichtend zijn.

Helemaal geen training vandaag. Wellicht is nu wat rust beter als voorbereiding voor de 12km het komende weekeinde. In Zandvoort wacht helaas geen zomers weer zoals vorig jaar maar een koude winterdag met gure oostenwind en een gevoelstemperatuur van -6ºC!

Nog 5 dagen tot de De ZandvoortCircuitRun .

Indoor uitlopen

Maandag en uitlopen na gisteren doe ik op de fitness.

Eerst maar eens een dik half uur lopen op de band:

Van 9 oplopend naar 10km/u, een dik half uur en daarna per minuut een halve km/u in snelheid omlaag tot 4km/u (cooling down)

Nog 15-20 minuten fietsen op standje 5 en 80-85 tpm.

Ongeveer 2 liter vocht lichter is het wel genoeg geweest voor vandaag.

Toch blijft het saai op zo'n loopband. 

Ik dood de tijd door aan leuke dingen te denken...

Oh oh die winter.... en dat gasverbruik...

Nog steeds geen einde aan de winter en dus nog steeds geen positieve berichten over energieverbruik.

Elektriciteit: Stand = 140.168, Verbruik = 73kWh (+2)
Gas: Stand = 24.671, Verbruik = 65m³ (+31)

Niets verkeerd voorspeld wat betreft het gasverbruik. In een week waar de nachttemperaturen tot onder de -10ºC is gedaald en waar de gevoelstemperatuur door de harde en gure wind zelfs tussen de -11ºC en -14ºC ligt. Het is alleen helemaal niet goed voor mijn gasrekening. Tot overmaat van ramp is de voorspelde verbetering voor komende week al weer ingetrokken.
En over 3 dagen is het lente! Echt waar?

Gewicht = 84,4kg (-1,2)
Geen commentaar

Kempenrun Hapert - 10km

Na een zeer slechte trainingsweek is het dan zover: De Kempenrun in Hapert.

Gisteren heb ik mijn verwachte prestatie al afgezwakt en eerlijk gezegd, ik zie het niet zo heel erg zitten vandaag. Vooral niet na die baaldag van gisteren.

Zo tegen half tien arriveer ik al in Duizel waar ik loopmaatje Dorie ophaal.

Ondanks dat we al net na tienen in Hapert aankomen is het zoeken van een parkeerplaats een ramp. Van de parkeerplaatsen zoals die op de website worden aangegeven is niet veel te zien. Achteraf is dat wel wat te verklaren omdat het parkoers van de kidsrun ook langs deze parkeerplaatsen gaat.

Er zijn veel GVAC-ers aanwezig. Opvallend vanwege het GVAC-geel. Opvallend, niet zo zeer vanwege de kleur, maar omdat er de laatste jaren maar weinig mensen in de clubkleuren lopen, uitgezonderd de (halve) marathon van Eindhoven dan. Maar nu is er ook wel speciaal voor deze halve marathon door GVAC getraind, nu onze eigen halve marathon ter ziele is gegaan.

Onze nummers bij de voorinschrijvingstafel ophalen is een ramp. Op amper 2 meter verwijderd met nog geen 10 mensen vóór ons duurt het nog 20 minuten eer wij aan de beurt zijn. De rij achter ons is intussen gegroeid naar wel 20 meter! Maar ook de stressfactor van de startnummeruitdeelster...

Toch een minpuntje van de organisatie die dit toch echt niet voor de eerste keer organiseert.

Dan blijkt het volgende minpunt, de sanitaire voorzieningen. De sporthal is absoluut niet berekend op zo'n groot aantal bezoekers met als gevolg.... lange rijen voor de toiletten. Volgens jaar toch uitbreiden met dixies en kros urinoirs?

Voor de start komen we Nicole nog tegen. Zij was bijna omgekeerd omdat ze ook geen parkeerplaats kon vinden. En omdat ze uiteindelijk zo laat pas klaar voor de start is wordt het geen inlopen meer voor haar en start ze samen met ons, helemaal achterin.

Na het startschot schiet het niet echt op.
Dat geeft enigszins aan hoe groot het deelnemersveld hier is.
Ik druk mijn stopwatch pas in bij het passeren van de startstreep en dank zij de bibchip zullen we uiteindelijk ook een echte netto tijd krijgen.

Na het passeren van de startstreep gaat Nicole er als een haas vandoor. Ik had niet anders verwacht. Wij doen het rustig aan en het duurt maar een meter of 500 of we lopen al voor bezemmotors uit. Maar dan zijn er nog altijd die lopers die te ver naar voren gestart zijn of te snel zodat we niet lang in deze rode lantaarn positie blijven.

Ik heb het nogal moeilijk met mijn ademhaling. Ik kom lucht te kort. Oké, dat is doorgaans vaker de eerste 2 kilometer maar nu wordt het niet echt minder

Na 3km. gaat het toch een tandje terug maar elke keer als het weer ietsjes harder gaat, begin ik zwaar te hijgen. Nee, het gaat echt niet sneller en ik spoor Dorie aan om maar door te lopen. Zij heeft er zichtbaar veel minder moeite mee dan ik. Zonde om bij mij te blijven.

Op het 6km.punt besluit ze dat uiteindelijk.

Ik maak de ronde alleen af. Vooral kilometer 7 en 8 gaan zwaar hier in het buitengebied, maar de laatste 2km. ruik ik de stal. Vlak voor de finish word ik nog door de dochter van Mirjam en Rudolf ingehaald. Nee, niet gewoon ingehaald maar op topsnelheid: zoef, erop en erover. (waar is dat respect voor de ouderen toch gebleven...?)

Ik ben tevreden met mijn 1u02:28. Slechts 28 seconden langzamer dan gepland. Valt dus niet echt tegen. Maar Dorie is zelfs 5 seconden onder het uur gebleven.

Overigens was mijn tijd op 10km tijdens de kwart marathon van Eersel 1u02:49.

Ben ik uiteindelijk toch wat sneller gegaan...

Trouwens, alle tussentijden zijn sneller geweest t.o.v. Eersel, dus ik hoef helemaal niet te klagen.

Er zijn geen herinneringen, wat niet nodig is, want liever een lage inschrijving dan een waardeloze herinnering, maar wel een loterij waar we niet op wachten en een gratis consumptie.

Baaldag

Geen idee waar het vandaan komt maar vandaag is het weer zo'n dag.

Ik word 's morgen wakker met een ochtendhumeur van hier tot Tokyo. Waarom? Géén idee.

Ik denk, ik blijf maar gewoon in bed liggen maar dan roept vrouwlief me er toch uit om de boodschappen uit de auto te sjouwen. Dat gedaan hebbende is er toch echt dat gevoel met het verkeerde been uit bed gestapt te zijn.

Terwijl vrouwlief weer is vertrokken voor deel 2 van de boodschappen, probeer ik me, nog wat huishoudtechnisch, nuttig te maken. Maar wat ik ook doe, het baalinstinct blijft.

Ja balen. En dan heb ik ook helemaal geen zin om naar de vrijbuitertraining te gaan. Via Twitter laat ik dat de wereld dan ook weten.

Het zal ongetwijfeld te maken hebben met het uitblijven van de lente.
Ik heb er inmiddels al genoeg over geklaagd. Heel mijn zin om te sporten is er door in een neerwaartse spiraal geraakt Het enige wat nog wel omhoog gaat is mijn gewicht...

Nu schijnt het vanaf volgende week niet meer omlaag te gaan. Dit is meer een pessimistische uitleg over dat het weer nu wel beter wordt maar nog steeds onder het normale gemiddelde ligt en het maar langzaamaan lente gaat worden.

In dat woord "langzaamaan", daar zit het hem in.
Morgen sta ik aan de start van de 10km in Hapert. Ik zal me aanpassen aan het weer en net als de naderende lente het langzaamaan gaan doen.
Twee weken geleden was de planning voor morgen 1:02u. Ik weet niet of ik me morgen daar aan kan houden. Ik bedoel dus, of ik het wel haal. We doen ons best...