Ik rij vandaag weer richting Duizel voor een trainingsrondje naar De Pan en
terug samen met Dorie. De voorspelling van het weer is goed maar daar heb ik
onderweg naar Duizel opeens niet zo veel vertrouwen meer in. Op de snelweg
valt het weer even met bakken uit de hemel. Net zoals vorige week zondag. En
toen bleek het in Duizel weer droog. Benieuwd hoe het nu zal zijn. Nou, dus
ook weer hetzelfde als vorige week zondag: droog. En daarbij begint de zon ook
nog eens te schijnen.
Zodra de klokjes de satellieten hebben gevonden gaan ze aan en gaan we op pad.
Die eerste rustige kilometer, daar komt vandaag niet veel van terecht. Na een
paar honderd meter heb ik al moeite mijn rustige ademhaling te handhaven en
als dan de kilometertijd 6:59 betreft is dat meteen de bevestiging dat ik toch
wat te hard ging. Dat vindt ook Dorie. Door het eerste bos gaat dan ook het
tempo omlaag. We komen Johan met de hond Snow tegen en dan staan we heel even
stil. Klokjes op pauze, dan dan weer wel.
En we gaan weer verder. De paden zijn goed doorweekt van de regen van de
afgelopen dagen en vooral weer van vannacht. Het is telkens weer zoeken welke
kant we de plassen moeten omzeilen om toch droge voeten te houden. Als we het bos uit
zijn is kilometer #2 al een stuk rustiger met 7:18. We gaan over het asfalt
richting het viaduct. Aan de vlaggen te zien, wind tegen. Voor de oversteek
van de N284 hoeven we gelukkig niet te wachten en als we op kilometer #3 zijn is
dat weer onder de 7min in 6:49 en maken we ons op om het viaduct te beklimmen.
Maar we mogen wel wat rustiger aan van Dorie. Blijkbaar ga ik nogal
voortvarend. En ik loop voorop in de veronderstelling dat ik de langzaamste
ben. En dus ruil ik van positie en loop nu schuin achter Dorie aan. Bij de
ingang van De Pan moet ik helaas toch even op pauze. Beginnersfoutje: mijn
veters niet in het zakje van de trailschoen gestopt en de rechter is dus
helemaal losgeraakt. Meteen maar allebei opnieuw gestrikt en nu wel in het
zakje gestopt. Na deze 2e stop gaan we de bospaden op. Ook hier weer veel
grote plassen. Het is ook beter dat we nu wat meer achter mekaar lopen.
Ondanks die 2e stop, met het klokje weliswaar op pauze, is die 4e kilometer in
maar liefst 6:46. Dat wordt wel anders nu we dieper het bos in gaan.
De grote plassen blijven lastige obstakels en bij de boom dwars over het pad
keren we vandaag niet om maar gaan we er om heen en verder het bos in, de
route die we wel vaker nemen. En dus een stuk verderop rechtsaf een
single-track in. Hier is het 5km in 7:18.
We draaien weer naar rechts en zijn op de terugweg. Aan het einde van het pad
glimt het van een enorme plas water. We gaan nog niet linksaf, wat de route
van de grote ronde normaal is, maar gaan nu nog rechtsaf, behoedzaam langs dat
grote water af. Even later komen we weer op de heenweg uit en die lopen we
nu terug. Kilometer #6 in 7:13 ondanks het brede pad maar wel dankzij de vele
grote plassen. En dan... op pakweg 6,3km, niet eens op een plas maar wel op
een stuk nog nat en maagdelijke modder, verliezen de wegschoenen van Dorie de
grip. 1, 2, Misschien wel 3x slippen de wegprofielen over het donkere modderlaagje en
pats-boem, daar ligt Dorie, languit tegen de vlakte. KLokje vlug op pauze.
Check dit, check dat. Ze staat op. Niets gebroken behalve de ego? Nog
voorzichtig bijkomen van de schrik en dan gaan de klokjes toch weer aan. Dat
was toch even schrikken.
We nemen het viaduct op en neer. Afgesproken dat we bij de bankjes dit keer de
onsie maken:
Dit is inmiddels de 4e stop voor vandaag maar nu beginnen we dan aan de laatste
etappe, grotendeels weer over asfalt. Kilometer #7 gaat al in 6:51. In
kilometer #8 hoeven we ook nu niet, of eigenlijk maar een klein beetje te
wachten, of beter gezegd in te houden, bij het oversteken van de N284 en die kilometer gaat in maar liefst
6:34. Dorie tikt zelfs 6:21 aan op haar klokje. Onze klokjes verschillen
nogal, weten we intussen.
We moeten weer door het eerste bos en met de ervaring van valgevaar en
"slippery when wet", lopen we maar zoveel mogelijk achter mekaar door de
bospaden, Dorie voorop. Nog in het bos passeren we het 9km-punt en dat toch
nog binnen de 7 minuten. M.a.w. we zijn desondanks best wel op dreef.
De laatste kilometer is ingegaan, of beter gezegd, ik stel voor om bij 10km de
klokjes stil te zetten. "Mooi rond getal...", klinkt het bevestigend van
Dorie.
Toch zijn we bijna bij Den Donk als ik pas aan de 10km ben in 1:09:16. Dorie,
net als vorige week, moet nog een 60-tal meters eer zij ook aan de 10km
is.
We dribbelen rustig de route uit tot thuis.
Na een uitgebreide rek-en streksessie gaan we ook nog uitgebreid aan de thee
en tomatensoep en het is al weer ruim 12:00u geweest als ik me opmaak om terug
richting Zeelst te gaan.
Toch mooi weer 4 dagen achter mekaar gelopen en het ging vandaag weer een heel
stuk beter met de ademhaling. Helaas is dat nog geen garantie voor de
toekomst, weet ik... 😟
En als ik dan mocht denken dat ik na vandaag een jaartje jonger geworden zou
zijn, heb ik het daar helemaal mis mee. Nee hoor, fitnessleeftijd gewoon nog
steeds 70 jaar en zelfs de VO2max is
nog gewoon 32. Ik snap daar helemaal niets van, tegen betere weten in.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten