Ik heb vandaag weer met Dorie afgesproken voor weer een training richting De
Pan en terug. Alleen heb ik nog weinig vertrouwen in mijn ademhaling. Daar heb
ik nog te veel last van. Dus is het plan, mijn plan, om vandaag heel rustig
aan te doen. Onder mijn kunnen lopen. Gewoon, liever langzaam lopen dan sneller en
kapot gaan en moeten wandelen.
De eerste kilometer is even schrikken: 7:43... Maar ik wil me niet laten
verleiden en hou dit tempo aan. Ook probeer ik niet om bij Dorie aan te
haken. Als ze merkt dat ik terug val, houdt ze vanzelf in.
In het eerste bos komen we Johan tegen, met Snow. We stoppen want het is de
bedoeling dat ik een filmpje maak van hun tweetjes met hond, als Nieuwjaarsgroet voor
Reinier. Dat gaat niet helemaal zo soepel als ik zou willen maar beter iets
dan niets. En zo gaan we na een korte pauze, ook met de klokje op pauze, weer
verder.
De kilometers schommelen nog steeds zo rond die 7½ minuut, ook nog in het bos.
En als we bij de boom, dwars over het pad, aankomen draaien we weer om. Omdat het
Dorie zo gemakkelijk gaat besluit ze wat troep in het bos op te ruimen.
Intussen kan ik doorlopen op mijn rustig tempo. Nog voordat we het bos weer
uit zijn is ze weer bij me aangesloten. We maken vandaag geen foto bij het
verkeersbord van overstekend wild maar een stuk verderop, laat Dorie weten. En
terwijl ik het viaduct weer beklim gaat Dorie weer aan de slag met ploggen. Ik
loop het viaduct omlaag en kijk beneden aangekomen nog om en zie haar bezig
aan het rapen. Ik besluit door te lopen. Bij de zitplaats zou een mooie plek
zijn voor een foto. Als kilometer 6 voorbij gaat, is die in 7:19 gegaan en dat
is tot nu toe de snelste kilometer. Dan moet ik wel zeggen dat de straffe wind
nu wel in de rug blaast.
Als ik het fietspad rechtsaf in sla kan ik Dorie nu helemaal niet meer zien.
Ik dribbel rustig door. Ik weet wel dat ze er zo aankomt. Zal ik bij de N284
even wachten? Maar daar hebben net een stel wandelaars op het knopje gedrukt
en het is "groen" als ik er aan kom en dus steek ik ook maar over. Ik wacht
wel aan het eind van deze weg (Eerselsedijk). Ik zie Dorie nu wel aankomen
snellen maar omdat het zo koud is in die wind loop ik toch nog even door naar
het bos tot Dorie er is. Die heeft eventjes 2 hele snelle kilometers gemaakt
om naar me toe te lopen: 6:16 en 6:04. Dacht dat ik bij het viaduct zou
wachten... Ik wist het helaas niet meer... Maar goed, even op adem komen en
dan gaan we het eerste bos weer in. Daar maken we ook even nog onze onsie. Een
keer wat anders zo in het bos.
We gaan verder en op 7km tik ik de 7:28 aan en Dorie dus bijna anderhalve
minuut sneller. Als we bos uit zijn en op 8km uitkomen is die weer in 7:37
gegaan. In het bos gaat het gewoon wat langzamer. Ook nu weer. De laatste
kilometer voel ik het tempo omhoog gaan. Voor Dorie omdat ze al een hoger
tempo had gaat dat automatisch en zelf heb ik het gevoel dat het nu wel gaat
met mijn ademhaling, echter is dat helemaal geen garantie omdat dat vorige
week opeens over was en ik zelfs moest gaan wandelen. Nu gaat het goed en weet
ik mijn TomTom op 9km uit te zetten op 1:07:01 en die laatste kilometer als
enige kilometer met 6:49 onder de 7min af te leggen. Gek genoeg is Dorie nog
helemaal niet aan de 9km en zal zo'n 100m door moeten stiefelen eer ze er
uiteindelijk is. Haar eindtijd over de 9km is dan echter wel zo'n 4min sneller
dan die van mij. 😮. Hopelijk komt dat bij mij ook wel weer. Wel blij dat ik door die laatste kilometer toch nog net gemiddeld boven de 8km/u uit kom met 8,06km/u, 7:27min/km.
Wat volgt is het gebruikelijke rekken en strekken en na de thee met koekjes en
een kop snert is het weer tijd om naar huis te gaan.
Ik ben na vandaag op mijn fitnessleeftijd een jaartje jonger geworden van 71
naar 70 jaar. Mooi om 2022 mee te beginnen. De VO2max staat nog op 32
Geen opmerkingen:
Een reactie posten