Vandaag is het de eerste dag van de lente. Vroeger leerden we op school altijd
dat de lente op 21 maart begon en de zomer op 21 juni. En zo ook de herfst op
21 september en de winter op 21 december. Makkelijk zat, toch?
Nope. Net zoals alles tegenwoordig maken ze ook dat moeilijk. Nee hoor,
de lente, de astronomische lente, begint dit jaar op 20 maart. En niet alleen
dit jaar. Nee, elk jaar, tot en met 2101, behalve in 2044 en 2048, dan begint
die op 19 maart. Kun je het nog volgen? Dat heeft nl. te maken met de stand
van de zon t.o.v. de aarde. Oftewel, op het moment dat de dag net zo lang
duurt als de nacht, aldus de boeken van de geleerden. Dan vraag ik me meteen
af waarom de lente dit jaar dan op 11:37 begint. Dan is de nacht toch al lang
voorbij en de dag al bijna 5 uur aan de gang. Dat vergt nog nader onderzoek.
Het kan nog vreemder. Meteorologisch gezien begint de lente nl. op 1 maart.
Wat is dat meteorologisch? Lang verhaal kort, het is niks meteorologisch maar
een internationale afspraak dat de "meteorologische" lente op 1 maart valt en
3 maanden duurt. Voor de andere seizoenen is dat hetzelfde verhaal. De zomer
op 1 juni, herfst op 1 september en winter op 1 december. Waarom? blijkbaar om
praktische en klimatologische reden. Hoezo? Geen idee.... Gewoon omdat de
Societas Meteorologica Palatina dat zo blijkbaar bepaald heeft.
Oké, vanwaar dat geleuter?
Gewoon omdat ik, net als vorig jaar, ook in 2021 weer de Lente-Uitdaging wil
gaan doen. Elke dag in de lente hardlopen, minimaal 1 mijl (=1.609m). Nu de
lente misschien wel voor de rest van mijn leven op 20 maart begint
(tenzij ik ouder dan 89jaar wordt) zal de Lente-Uitdaging van dit jaar dus ook
op 20 maart moeten beginnen. Vandaag dus. En dat betekent tevens dat ik vorig
jaar een dag te weinig gelopen heb. Voor de mooiigheid heb ik besloten om voor
de Lente-uitdaging Facebook Engels te gaan gebruiken en daarom zal ik het dit jaar
Spring-Challenge gaan noemen. Wen er maar alvast aan... 😉
Voor die eerste Spring-Challenge Run zal de training met Dorie naar De
Pan en terug de aftrap zijn.
Nachtvorst bevroren autoruiten van de Scenic nopen mij om de C3 richting
Duizel te gebruiken. Heel erg op tijd doet Dorie wel even verbazen maar dat
mag ook wel een keer. We bespreken de te lopen route. Ik wil wel weer
voorzichtig meer stukken bos "doen", maar nog niet het beruchte wortelpad. De
route is besproken en het is 9:12 als mijn TomTom en de Garmin van Dorie op
start gaat.
Eigenlijk zijn we amper 200m op pad of ik moet al aan de noodrem trekken. Mijn
ademhaling, in combinatie met praten, geven aan dat het aanvangstempo voor mij
te hoog is. En ik heb niet gepufd!
We gaan een paar tandjes terug en op 1 kilometer, waarbij de Garmin van Dorie
al die eerste kilometer heeft aangegeven, doet mijn TomTom dat pas op 7:27.
Oef! Wel heel langzaam, maar helaas noodzakelijk.
Het eerste bos ga ik hoofdzakelijk voorop, ook weer door het omgewoelde bospad
en eenmaal hierdoor heen en aangekomen aan de rand van het bos is de 2km in
7:07. Eenmaal weer op het verharde zijn we wel op temperatuur en het gaat
"hard". De 3km in 6:29 en de 4km in 6:43 is weliswaar wat langzamer maar daar
zit dan wel een viaduct in en al zo'n 350m bospad. Kilometer 5 in het bos doet
er niet voor onder maar daarna scheiden onze wegen. Dorie gaat over het
wortelpad en ik daar aan parallel over het verharde fietspad. Denk nou niet dat ik
dan wel even doortrek. Niets is minder waar. Ik hou weliswaar gewoon mijn
snelheid aan, maar ik zie Dorie, links van mij, over het lastig en kronkelende
wortelpad minstens net zo hard doorlopen. Waar ze het wortelpad verlaat en het
fietspad achter mij kruist om daarna rechts van mij over het bospad verder te
gaan, duurt het maar heel even eer ze mij ook daar weer passeert.
We hebben afgesproken om bij het evertzwijn-waarschuwingsbord even te stoppen
voor een foto.
De TomTom en Garmin gaan op pauze.
En gaan we weer op pad en na een paar meter zitten we al weer op 6km.
Uiteraard is de afstand die Dorie heeft afgelegd niet meer hetzelfde als die
van mij.
Terug op de verharde weg gaan de kilometers weer sneller en alleen in het bos
op de terugweg uiteraard iets minder. Vanwege de loslopende honden aldaar,
nemen we dit keer zelfs een iets andere route.
We zijn inmiddels bezig aan de 9e kilometer en op de Berkvenseweg neemt Dorie
weer het paadje langs de Berkvenseweg terwijl ik op het asfalt blijf. We doen
het wat rustiger aan en bij de ingang van De Donksbergen aan gekomen zijn we
op de 9km. Niet tegelijkertijd, uiteraard, maar we stoppen onze klokjes op
ieders 9km-punt. Mijn eindtijd bedraagt 1:01:13. Die van Dorie een aantal
seconden minder.
Van hieraf lopen we in dribbeltempo uit tot we thuis zijn, 700m in totaal.
Nog even het nodige rek- en strekwerk en een foto van Snow en dan zit de 1e
Run van mijn Spring-Challenge er op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten