Een keer weer wat anders. We gaan naar Gulpen om de Salomon, Koning van Spanje
ronde in Gulpen te doen. Trailen. En dus niet met Rik maar met Johan, Dorie en
Liesbeth.
Verzamelen bij ons tussen 9:00u en 9:30u. De navigatie van de (bijna) nieuwe
Mazda CX3 van Liesbeth en Igno heeft nog wat moeite met het vinden van het
Hileind, maar eenmaal gearriveerd zijn we een vijf-tal minuten later onderweg
naar Zuid-Limburg.
Ondanks dat ik al wat gegeten heb, heb ik ook wat broodjes voor onderweg
meegenomen. Dat gaat alleen lastig, eh niet, met die mondkapjes om. Daarom doe
ik dat wel bij aankomst in Gulpen. Het is geen wedstrijd of zo dus we hebben
alle tijd.
Terwijl wij gaan lopen, gaat Igno een rondje Zuid-Limburg fietsen.
Johan loopt wel mee maar dan als kani-trail met Snow.
We lopen naar de ingang van het gebouw van Rocca Sport & Adventure starten
we en volgen meteen omhoog de singletrack naast de weg. Het gaat ook meteen
omhoog maar dat is mij wel bekend. Aangezien de eerste kilometers bij mij
altijd moeizaam gaan vanwege de ademhaling, doe ik het ook rustig en zo goed
mogelijk gecontroleerd. Ik verlies daarom ook langzaam wat terrein op de dames
voor me. Na 750m dalen we af naar het niveau van de weg en steken we die over.
Door zo'n typisch Limburgs piepend draaihekje gaan we richting het glooiende
grasveld waar bovenaan tijdens de echte trail een doedelzakkenflierenfluiter
staat te jengelen. Ik heb intussen weer kunnen bijtrekken en al lopende maak
ik wat foto's met mijn camera. Niet geschoten is altijd mis.
Bovenaan is geen route te zien. We weten dat we hier normaal gesproken een lus
en een haarspeldbocht moeten maken voordat we verder kunnen het bos in, maar
ja, er is hier alleen maar gras en de opening naar het bospad en dat wordt hem
dus. Uiteraard nog steeds omhoog.
Uit het bos gaan we een klein stukje licht omlaag maar niet veel verder weer
omhoog. Eigenlijk gaat het meer omhoog dan omlaag en als je denkt dat we nog
een eind omlaag kunnen, moeten we opeens weer rechts afslaan en weer licht
omhoog en aan het einde komen we uit op het zandpad dat begint met vals plat
en steeds alsmaar steiler wordt. Hier maken we onze eerste stop om Snow wat
water te kunnen geven. Zelf ben ik ook wel flink aan het hijgen maar nog
steeds onder controle. Dat geef ik Dorie ook even aan omdat ze wat bezorgd is.
Als we verder gaan is mijn ademhaling weer zoals het moet zijn. We stijgen nog
steeds en af en toe gaan we in wandelpas over. Het zijn gelukkig wel allemaal
inmiddels bekende stukken maar het gevoel overheerst toch wel dat we meer aan
het stijgen zijn dan aan het dalen. Ook gaat dat dalen, net als de vorige keer
ook met de nodige voorzichtigheid.
Af en toe stoppen we om Snow water te geven, een enkele keer omdat hij een
verkoelende duik in een sloot neemt.
We stoppen een keer omdat Moeder Natuur nadrukkelijk om Liesbeth vraagt.
Intussen neem ik alvast een foto van de laatste bult die we omhoog moeten. Een
hele stevige bult die op het eind behoorlijk steil is. Maar voordat we er aan
beginnen wil Johan ons nog even op een ijsje trakteren bij de ijshoorn langs
de weg. Helaas staat die er alleen nog voor de sier want ze hebben nog
helemaal geen ijs...😣
En dus beginnen we aan de laatste col van de 1e categorie. "Vals plat...",
laat Liesbeth zich nog ontvallen. "Nou nee, niet bepaald vals plat", reageer
ik, "deze is behoorlijk steil..."
"Iedereen op eigen tempo", vult Dorie nog aan,want zij kent deze bult ook.
Ik ga voorop en pas het tempo meteen aan mijn ademhaling aan. Even later trekt
Johan samen met mij op. De weg maakt een bocht naar link en dan pas zie je de
steilheid die er aan komt pas goed. Ik hou mijn ritme, het gaat niet snel maar
sneller dan wandelen op dit stuk. Als het laatste en belachelijk steile stuk
begint haakt Johan af om Dorie te ondersteunen. Ik dribbel toch helemaal door
tot aan de top.
Eenmaal boven maak ik foto's van de anderen. Ik heb stiekem toch een
behoorlijke voorsprong opgebouwd. Als ook Dorie op de top is zijn we 1min20
verder. Nieuwsgierig als ik ben heb ik naderhand toch even opde grafieken van
de data van de TomTom Spark 3 gekeken wat mijn tempo op deze klim was en het
blijkt dat die toch nog tegende 8km/u lag en pas op het allerlaatste stuk pas
tot bijna 7km/u daalde. Toch stiekem "sneller" dan ik dacht... 😁 En dit is
overigens voor mij de eerste keer dat ik deze weg helemaal tot aan de top heb
kunnen doen met alleen "hardlopen", dus zonder te wandelen.
Bovenaan is het weliswaar nog niet helemaal vlak maar we zijn al weer bijna
bij het punt waar we weer gaan afdalen en dit keer richting de finish. Dit is
wederom een verraderlijke afdaling, vol los gesteente. Ik schiet nog wat
foto's terwijl de dames voorzichtig naar beneden gaan en ga daarna zelf ook
omlaag, passeer iedereen en loop maar meteen door tot beneden om zo eens een
keer een foto van voren te maken. Het laatste stuk is eerst over het grasveld
en dan over de asfalt parkeerplaats naar het start-finish bord wat tegen de
gevel van het Rocca gebouw is geplakt.
Omdat hier ook eigenlijk de start is en dan terug en over het grasveld en over
het pad naar de verharde weg waar wij pas gestart zijn, komt de afstand niet
overeen met de GPX (10,75km) maar is het "slechts" 10,03km op mijn klokje.
Dorie maakt nog even een foto van Johan, Liesbeth en mij zodat ik ook op de
foto sta en als we even later Igno weer tegenkomen maakt hij nog een foto van
ons vieren.
Terug op de parkeerplaats worden de auto's verplaats naar een stuk in de
schaduw zodat we in koelte kunnen afkoelen en omkleden en gaan daarna Johan en
Liesbeth nog even het dorp in om wat speciaal bier in te slaan en een vlaatje
te halen. Als ze terug zijn verorberen we gezamenlijk de vlaai nog en dan
maken we ons weer op om naar huis te gaan. Het is inmiddels bijna kwart voor 3
als ik naar huis app. ETA 1600hours 😁. En ook nu is het weer loeidruk op de
snelweg en gelukkig nog net geen file maar er hoeft maar dit 👊 te
gebeuren....
De rest van de foto's staan hieronder,evenals de grafische weergave van het
tempo en het parkoers met GPX (donkergroen) en gelopen route.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten